In de meeste gevallen heeft een werknemer niet één enkele taak, maar is hij/zij belast met een brede waaier van opdrachten waardoor het niet altijd eenvoudig is om uit te maken of de werknemer in hoofdzaak handenarbeid, dan wel hoofdarbeid verricht. In de rechtspraak wordt vooral rekening gehouden met de inhoud van de opdracht, veeleer dan met het aantal uren dat de werknemer effectief spendeert aan bepaalde taken. Volgens het Hof van Cassatie moet men rekening houden met de opdracht die inhoudelijk de belangrijkste is.
Het Arbeidshof van Luik verwees naar deze cassatierechtspraak in zijn arrest van 22 november 2005, waarin het zich moest uitspreken over het statuut van een werknemer die verantwoordelijk is voor een productielijn binnen een onderneming. Het Arbeidshof oordeelde dat er rekening moet worden gehouden met de meest essentiële taken van de werknemer, wat op zich niets te maken heeft met de tijd die de werknemer aan deze taken spendeert. Volgens het Arbeidshof moet men daarbij nagaan voor welke taken de betrokken werknemer vooral werd aangeworven. Het oordeelde dat de werknemer moest worden beschouwd als bediende aangezien hij hoofdzakelijk werd aangeworven om de productielijn te leiden. Het feit dat een groot deel van zijn concrete taken handenarbeid impliceert, doet hieraan geen afbreuk.
Het Arbeidshof van Mons volgde een gelijkaardige redenering bij de beoordeling van het statuut van een verzorgster. Het Arbeidshof oordeelde dat de werkneemster overwegend intellectuele arbeid verricht. Het steunde zich daarvoor onder meer op de controlefiches die werden bijgehouden. Uit deze controlefiches kan volgens het Arbeidshof worden afgeleid dat de werkneemster vaak onmiddellijk moest reageren op bepaalde concrete omstandigheden en daarbij soms handelingen stellen die inhoudelijk behoren tot de taken van het verpleegkundig of administratief personeel. Hieruit concludeerde het Arbeidshof dat de verzorgster in hoofdzaak intellectuele arbeid verricht en bijgevolg dat zij dient te worden beschouwd als bediende.
De discussie over de kwalificatie bediende – arbeider is zeker niet louter theoretisch. Een eventuele herkwalificatie kan immers belangrijke gevolgen hebben voor de werkgever aangezien zij kan leiden tot zeer dure regularisaties, bijvoorbeeld een hogere opzegvergoeding, achterstallig loon wegens hogere barema’s, achterstallig vakantiegeld enz.
