Volgens de Leuvense hoogleraar Arbeidsrecht Roger Blanpain is van strijdigheid evenwel geen sprake. “In de voorbije 60 jaar is het Nederlands bindend geworden voor de arbeidsverhoudingen in ondernemingen in Vlaanderen. Denk aan de wet op de ondernemingsraden van 1948 en een wet van 1963 over de taal van de exploitatiezetel.”
“Het Vlaams taaldecreet van 1973 dat het Nederlands verplicht maakt voor alle individuele en collectieve contacten tussen werkgevers en werknemers in bedrijven in Vlaanderen, is een mijlpaal. Overeenkomsten die niet in het Nederlands worden opgesteld, zijn nietig en dus onbestaande”, zegt Blanpain.
In Wallonië geldt een soortgelijk Frans taaldecreet van 1982. Voor bedrijven in Brussel en de randgemeenten is nog de federale wetgeving van 1966 van toepassing.
“Het Vlaamse taaldecreet wilde Vlamingen laten doorstromen naar de top van het bedrijfsleven. In die periode bood het met succes bescherming tegen de verfransing, en nu vooral tegen de verengelsing van het bedrijfsleven in Vlaanderen. Vandaag of morgen komt het Chinees eraan”, aldus Blanpain, die net klaar is met een nieuw boek over het taalgebruik voor de arbeidsverhoudingen (een uitgave van Die Keure).
Hij put ook uit de Europese verdragen, het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie en Europese rechtspraak. Ze bieden aan EU-lidstaten de mogelijkheid om de diversiteit van cultuur en taal te beschermen. Ondernemingen roepen de kennis van het Nederlands in om, bijvoorbeeld, de veiligheidsvoorschriften goed te begrijpen.
“Meer nog, de Vlaamse taalwetgeving heeft EU-burgers nog nooit belet om in Vlaanderen te komen werken. Ze kunnen dat doen onder dezelfde voorwaarden als de Belgen. Als, bijvoorbeeld, een Pool op die manier aan de slag gaat in Vlaanderen, moet zijn contract in het Nederlands worden opgesteld, maar kan altijd een vertaling worden toegevoegd.”
Bron: Knack/Persconferentie
