Hoe kon een jongetje uit een bescheiden gezin in Geraardsbergen een internationale carrière maken als professor Arbeidsrecht? Het antwoord vinden we in het eerste luik van de memoires van Roger Blanpain. Op 5 november vierde de Leuvense emeritus hoogleraar zijn 76ste verjaardag, maar aan stoppen denkt hij niet. Gastcolleges en allerhande adviezen vullen zijn agenda. Waarom de naam Blanpain her en der werkt als een rode vod op een stier, komen we vooral te weten in het tweede deel van zijn memoires. Daarin gidst hij ons door de dossiers waarin hij een rol – en vaak een hoofdrol – gespeeld heeft. Dat levendige middenpaneel vormt een overzicht van sociale en arbeidsrechtelijke mijlpalen in de voorbije vijftig jaar. Rode pausin Zijn recht voor de raap aanpak maakt het moeilijk Blanpain in een zuil onder te brengen. Typisch is zijn relatie met de vakbonden. “Vakbonden zijn meer dan ooit nodig”, schrijft hij....
