Gelukkig mogen we het verdict van ‘#ZigZagHR’ meteen stevig relativeren: het boek betoogt dat HR zoals we dat vandaag kennen weliswaar gedoemd is te verdwijnen, maar dat dit nog niet betekent dat we nu zomaar een tabula rasa kunnen doorvoeren. Plots met een compleet nieuw HR van wal steken, is alleen weggelegd voor bedrijven die nog op de bakermat liggen. En zelfs zij beginnen niet met een maagdelijk blanco blad, want tussen de meest progressieve dromen en innovatieve daden staan ook in dit domein wetten in de weg en praktische bezwaren. In plaats van een onmogelijke revolutie te willen ontketenen, moet HR naar een nieuw model zigzaggen. Neen, het gaat niet om een processie van Echternach, want er rest geen tijd meer om stappen achteruit te zetten. Het moet vooruit, maar dan wel binnen de legale, sociaaleconomische en culturele linies. Wil HR relevant blijven, moet het een extra dimensie krijgen...
