“De buitenwereld was aan het veranderen en wij moesten volgen”, vertelt Ruth Raes, coördinator van Netwerk Levenseinde. “In 2010 begonnen we ons te realiseren dat de gezondheidszorg zou hervormd worden. Tegelijk zaten we tot over onze oren in het werk. De wetgeving rond levenseinde was aan het evolueren, gezinssituaties werden complexer, euthanasie ging almaar vaker over de tongen en werd ook steeds frequenter uitgevoerd. We merkten dat we meer dan vroeger pas op het laatste nippertje door een arts ingeschakeld werden, omdat die dacht dat het wel zou lukken. Dat gaf voor onze collega's een enorme werkdruk en emotionele belasting. Ik was in die periode dan ook veel met preventie van burn-out bezig.” Verstand en buik Eind 2014, na een intensief overlegproces met medewerkers en bestuur, kwam er een nieuwe visietekst op tafel met daarin een antwoord op de vraag “Waar staan we in deze veranderende context nu eigenlijk voor?”...
