Wat mij het meest opvalt in het eindeloopbaandebat is hoe moeilijk onze samenleving het heeft met lange termijndenken. Dat onze bevolkingspiramide ondersteboven komt te staan leerde ik al in Aardrijkskunde in het lager middelbaar, het moet zowat 1964 zijn geweest. Veertig jaar geleden dus. Dat dit een zware druk zou leggen op onze sociale zekerheid werd al duizenden keren geschreven. Toch greep men naar het brugpensioen als oplossing voor de jeugdwerkloosheid. Ondertussen is het probleem niet langer de jeugdwerkloosheid – behalve in Wallonië, maar dat is een zelfgeproclameerd ontwikkelingsland – maar de ouderenwerkloosheid. Want laten we wel wezen, zijn zoveel mensen op brugpensioen omdat dit systeem in het leven werd geroepen? Of omdat ze zelf weg willen en de bedrijven de meesten onder hen kwijt willen? Het probleem zit dieper dan een financiële kwestie, we hebben te maken met een samenlevingsmodel. Vele mensen zijn na ongeveer dertig jaar in eenzelfde...
