1. Van persoons- naar systeemvertrouwen Vroeger vertrouwde men de belangrijkste zaken in het leven toe aan vertrouwenspersonen, zoals de huisarts, pastoor, advocaat, notaris of bankier van de familie, waardoor een grote afhankelijkheid ontstond. In de plaats daarvan kwamen min of meer anonieme structuren en systemen met een nieuwe vertrouwensrelatie. Deze is niet meer gebaseerd op onderlinge bekendheid en eergevoel, maar op objectieve beoordeling en controle van systemen, structuren en medewerkers. De combinatie van de vroegere afhankelijkheid en goede faam werd vervangen door de combinatie van vrijheid van de cliënt en accountability van de dienstverlener. Dit nieuwe systeemvertrouwen doet zich voor als een enorme verbetering ten opzichte van het primitieve en onbetrouwbare paternalistische systeem. Toch constateren we dat de nieuwe systemen herhaaldelijk tot grootschalige misbruiken en uitwassen leiden, ondanks alle controle en reglementering. Paradoxaal is ook dat hoe meer de overheid reglementeert en controleert, hoe meer achterdochtig men lijkt te worden....
