“In de bedrijven groeit een enorme kloof tussen een kleine loyale elite en de grote groep uitvoerders. Dat is een gevolg van de vele harde herstructureringen, maar ook van de graaicultuur en het narcisme van heel wat CEO’s. Op die manier heeft het topmanagement zijn geloofwaardigheid kwijtgespeeld. De CEO’s geven weliswaar ronkende slogans ten beste over medewerkers die hun voornaamste kapitaal zijn, maar in de praktijk merkt dat belangrijkste kapitaal dat het niet mag meedelen in de ontzettend hoge lonen en bonussen. Bovendien wordt er almaar gesnoeid in dat kapitaal en wordt het onder druk gezet”, merkt UAMS-professor Luc Derijcke op. Op de werkvloer voelen de mensen zich machteloos. “De sociaaleconomische bekommernis van decennia geleden mag dan wel weggehoond worden als plat paternalisme, het zorgde wel voor een warme werkplek. Nu zijn er ongetwijfeld betere arbeidsvoorwaarden, de veiligheid is sterk verbeterd en de organisatie loopt beter geolied, maar alles voelt...
