Werkgevers- en werknemersvertegenwoordigers hebben naast gemeenschappelijke, ook verschillende en zelfs tegengestelde (gepercipieerde) belangen. Kort door de bocht komt het altijd op hetzelfde neer: werknemers willen liefst zo hoog mogelijke lonen en aanvullende voordelen, werkgevers beheersen liever hun personeelskosten. Werknemers willen zich breed ontwikkelen, werkgevers vergoeden vaak alleen jobgerelateerde opleidingen. Werknemers willen een zo goed mogelijke ‘work-life balance’, werkgevers willen dat hun medewerkers liefst zo flexibel mogelijk ingezet kunnen worden. En alsof dat alles nog niet genoeg is: beide partijen verschillen vaak ook op andere vlakken van elkaar, waardoor het soms (nog) moeilijk(er) wordt om tot een duurzame en wederzijdse dialoog te komen. Vaak gaat het zelfs om subtiele en emotioneel geladen verschillen, die moeilijk openlijk te bespreken zijn. In deze Opinie zoomen we alvast in op klassen- en statusverschillen. Omgaan met klassenverschillen “Middle class and blue eyes”, zo zong Arno ooit. Vaak strookt dit beeld van (klasse)homogeniteit niet met de...
