Wat nu Proximus heet, is een bedrijf dat al decennialang in een gezegende toestand van permanente transformatie verkeert. Gewoon door de kracht der dingen: de immer voorthollende technologische vernieuwing in alle vormen van (tele)communicatie en media, gekoppeld aan steeds nieuwe voorkeuren en gedragingen van de klanten. Al die tijd is de onderneming er relatief goed in geslaagd zichzelf aan te passen en heruit te vinden, met overwegend behoorlijke tot fraaie bedrijfsresultaten. Voor een groot deel is dat te danken aan een functionerende interne sociale dialoog, die enerzijds misschien de processen wat vertraagde, maar anderzijds zorgde voor vrij weinig sociale conflicten en een zekere gedragenheid van de ingrepen door het personeel. Het moet gezegd dat de vakbonden zich al heel lang ‘kritisch-constructief’ opstellen: hoewel zij het de directie niet altijd gemakkelijk maken, zijn zij zich principieel bewust van de noodzaak om onafgebroken te veranderen en steunen zij het idee. Zolang het...
