In de Britse krant The Guardian stelde George Monbiot onlangs deze vraag: “Wie in de toekomst een job wil, moet zich zoveel mogelijk onderscheiden van een machine. Waarom wordt onze kinderen dan (op school) aangeleerd zich zo goed mogelijk te gedragen als machines?”Al van in mama’s buik hebben we het instinct om te verkennen. Wat er rond ons gebeurt, trachten we te begrijpen om hiervan te leren. Kinderen leren het gemakkelijkst wanneer de leermethode nauw aansluit bij hun natuurlijke uitbundigheid en nieuwsgierigheid. Dus waarom proppen we hen in rijen en klassen, en rammen we nog steeds ex-cathedra grote hoeveelheden rauwe kennis in hun hoofden alsof het nog 1920 is? Alsof elk kind nog steeds geprepareerd wordt om binnenkort in de fabriek, netjes op een rij en braaf luisterend naar de ‘voorman’, repetitief hetzelfde product te produceren?Dat was enigszins te begrijpen in een Tayloristische arbeidsverdeling, maar beantwoordt niet aan de VUCA-wereld...
