De bestaande tweedeling tussen ‘hoofd- en handenarbeid’ is niet alleen een in Europees perspectief marginaal curiosum uit lang vervlogen tijden, ze is ook sociaal onrechtvaardig en staat de broodnodige modernisering van onze arbeidsmarktarchitectuur in de weg. Ze draagt bovendien bij tot de instandhouding van het watervalsysteem in het onderwijs en stigmatiseert aldus jongeren nog vóór ze de op arbeidsmarkt komen. Versteende ongelijkheden De vernieuwing van het industriële weefsel in het licht van de globalisering en kennisintensivering, en de bijhorende (her)oriëntering van het steeds krapper wordende arbeidsaanbod, zijn slechts haalbaar als ook in het arbeidsrecht afscheid genomen wordt van versteende ongelijkheden en de blik richting toekomst gewend wordt. Los van formalistische statuten, moeten competenties kunnen circuleren binnen ondernemingen en tussen jobs. Het neerhalen van de beschotten tussen arbeiders en bedienden is de enige strategie om werknemers en werkgevers op langere termijn ‘securibility’ te bieden in de vorm van loopbaanzekerheid. Het creëren...
