We verwerven het vermogen om ze in geschreven vorm te herkennen en ze zelf op papier te zetten. We ontleden ze in de vorm van letters, lettergrepen, woordsoorten, zinsconstructies. We breiden onze woordenschat uit en krijgen betekenissen, connotaties en registers onder de knie. Gaandeweg worden we volleerde gebruikers van onze moedertaal. We ervaren ze als vanzelfsprekend, als een instrument waarvan we ons blindelings bedienen, maar dat ons ook vormt tot wat we zijn. Vlamingen. Nederlandstaligen. Mensen. Ons vermogen om tot kruisbestuiving met anderen te komen, neemt in omvang toe wanneer we ons ‘vreemde’ talen eigen maken, zij het ‘klassieke’ of ‘moderne’. Die ‘vreemde’ talen openen nieuwe horizonten, nieuwe denkpatronen, het perspectief op nieuwe relaties met medemensen. Taal verbindt. Taal verschaft ons toegang tot de geesten en harten van onze medemensen. Zonder taal zouden we op onszelf aangewezen zijn. Misschien zelfs niet eens in staat zijn tot denken. Essentieel, zeker ook...
