Al zijn er in Vlaanderen streekverschillen, alle arbeidsmarktactoren worden gevat door hetzelfde beleidskader. Zo hebben we ‘Vlaamse’ eigenheden, bijvoorbeeld in de afbakening van doelgroepen (‘kansengroepen’), de activeringsaanpak van werkzoekenden (een sluitend maatpak-model), de betrokkenheid van de sociale partners in de beleidsbepaling (via VESOC, de RESOC’s en de SERR’s), een geïntegreerd beleid inzake personen met een arbeidshandicap via de VDAB, acties die de brug slaan tussen onderwijs en arbeidsmarkt, de operationalisering van loopbaanbegeleiding en nog diverse meer. Deze en vele andere keuzes bepalen het uitzicht van de Vlaamse arbeidsmarkt en doen deze grondig verschillen van de arbeidsmarkten in Wallonië en Brussel. Hefbomen (niet) in handen Toch hebben de deelstaten niet alle hefbomen om een doeltreffend arbeidsmarktbeleid te voeren in eigen handen. Bepaalde belangrijke hefbomen zitten nog op federaal niveau en dienen overgeheveld te worden naar de deelstaten, zodat ze een eenduidig en coherent beleid kunnen voeren. Ik denk, bijvoorbeeld, aan het...
