Nu zijn er nieuwe uitgangspunten, zoals ‘life time development’, het participatiemodel, de activeringsklemtoon, de verzekering tegen ‘nieuwe’ risico’s op het gebied van participatieverlies (zoals laaggeschooldheid en een gebrek aan kinderopvang) en een verwachte levensduur van tachtig tot vijfentachtig jaar. ‘Flexibiliteit op maat’ Deze paradigmashift wordt vaak vastgehangen aan het begrip ‘flexicurity’, een contaminatie van ‘flexibility’ en ‘security’. Dit begrip wijst er enerzijds op dat ondernemingen een toenemende behoefte aan een grotere flexibiliteit van arbeid etaleren en dat (potentiële) werknemers anderzijds duidelijke houvasten willen bij de uitbouw van hun carrière in de vorm van werkzekerheid. Maar in het licht van de evoluties op de arbeidsmarkt op middellange termijn en onderzoek naar gedragingen van de komende generaties geldt evengoed het omgekeerde. Werknemers willen méér ‘flexibiliteit op maat’, zodat ze hun (levens)loopbaan naar eigen goeddunken kunnen inrichten en managen. Ondernemingen zullen hiervoor compensaties wensen op het vlak van een langere inzetbaarheid, loyauteit en...
