In al die onderzoeken, tips en praktijkvoorbeelden valt een verschuiving op: competentieontwikkeling wordt niet meer gereserveerd voor het selecte kransje van kaderpersoneel, managers en het gebruikelijke handvol ‘high potentials’. Het is geen exclusieve speeltuin meer van de top en de uitverkoren beloftes. Uiteraard is die nieuwe realiteit nog niet overal doorgedrongen. Er bestaan nog altijd werkomgevingen waar er een dure walm hangt rond competentieontwikkeling, een walm die zich mengt met de mufheid in de plechtstatige directiesalons. De boodschap (vaak impliciet) is nu net dat de veralgemening (zeg maar democratisering, dat klinkt altijd mooier) van competentieontwikkeling geen zaak meer is van goede wil. Het is gewoonweg de conditio sine qua non van de kennismaatschappij. Zonder competentieontwikkeling van de medewerkers valt het bedrijf stil. De veranderingen in techniek, kennis en markt razen zo snel voort, dat stilstand neerkomt op verplettering. Als je niet uitkijkt, zijn de competenties in de organisatie verrassend vlug...
