Sociale oorlog is het nog niet, maar hier en daar wordt toch duchtig guerrilla gevoerd tegen de vloedgolf van herstructureringen, personeelsverminderingen en aangekondigde sluitingen. Enkele stakingen en een paar “gijzelingen” halen wel eens de koppen, maar doen niets af aan het opvallende gegeven dat het Belgische sociaal overlegsysteem tot nader order in hoge mate de sociale vrede in stand weet te houden. Is dat een goede zaak? Ja en neen. Ja, omdat het beschaafd oplossen van belangenconflicten de voorkeur geniet en meestal het meeste – of liever, het kleinste verlies – oplevert voor de combattanten. De beschaafde weg naar conflictoplossing vraagt wel een fikse financiële tol aan ondernemingen, maar men mag ervan uitgaan dat de prijs vooraf goed geschat is en dat open en langdurige conflicten waarschijnlijk nog duurder uitdraaien. Neen, omdat de beschaafde manier van conflictoplossing twee bijzonder zware maatschappelijke problemen maskeert. Het eerste heeft te maken met het...
