De specifieke aanpak van de sociale economie ten aanzien van kansengroepen en doelgroepwerknemers komt slechts uitzonderlijk en marginaal aan bod.
Afstemming op de doelgroepen
De erkenningsprocedures voor werkgevers die kansengroepen tewerkstellen (beschutte en sociale werkplaatsen, invoeg- en werkervaringsbedrijven en lokale dienstenbedrijven) zijn niet voor alle werkgevers gelijklopend, ook al stellen ze vergelijkbare doelgroepwerknemers tewerk.
Ook de verplichtingen inzake begeleiding op de werkvloer en de toegang tot de ondersteuningsstructuren zijn voor alle werkgevers verschillend.
De gesubsidieerde begeleiding is meer afgestemd op de behoeften van de respectievelijke werkvormen dan op die van de doelgroepwerkgevers en –werknemers.
Welke doelgroepwerknemers met de begeleide tewerkstellingsmaatregelen worden beoogd, is niet transparant. De uiteenlopende omschrijvingen van het begrip kansengroepen creëren verwarring. Er is geen systematisch verband tussen de kansengroepen gedefinieerd op basis van leeftijd, scholing, allochtone afkomst en geslacht enerzijds en de voorwaarden voor werknemers, werkgevers, subsidie en toezicht anderzijds.
De databanken van het subsidieagentschap en de VDAB zijn nog onvoldoende geïntegreerd om kwaliteitsvolle analyses te kunnen maken.
In welke mate de begeleiding op de werkvloer bijdraagt tot de doorstroming van werknemers naar het normale economische circuit, kan met het huidige beheer onmogelijk worden bepaald.
Als uitsmijter serveert het Rekenhof volgende harde vaststelling: “De financiële middelen zijn onvoldoende onderbouwd en de huidige informatie aan het Vlaams Parlement maakt het niet mogelijk het beleid op zijn effecten te beoordelen of gericht bij te sturen.”
