Wanneer een werkgever een werknemer met een niet-EER-nationaliteit (*) aanwerft, is het mogelijk dat hij zijn niet-EER-partner zal willen meebrengen naar België. De werknemer zelf kan zijn recht op verblijf aanvragen op basis van zijn arbeidskaart. Het is echter mogelijk dat zijn niet-EER-partner niet zal werken en bijgevolg in principe geen autonoom langdurig verblijfsrecht zal hebben in België. De partner kan dan op basis van de procedure tot gezinshereniging een verblijfsvergunning verkrijgen voor België. De behandelingstermijn van deze procedure is door een recente wetswijziging verhoogd van 6 naar 9 maanden.
Voor de gezinshereniging met zijn partner is het niet noodzakelijk dat de werknemer gehuwd is met deze partner. Hij kan eveneens herenigd worden met zijn partner met wie hij verbonden is door een partnerschap dat als gelijkwaardig aan het huwelijk in België wordt beschouwd (**) of met zijn wettelijk geregistreerde partner voor zover een aantal voorwaarden zijn vervuld.
Waar de aanvraag indienen?
In principe gebeurt de aanvraag voor gezinshereniging vanuit het buitenland. Dit dient te gebeuren via de aanvraag voor een visum van type D gezinshereniging bij de ambassade of consulaire post van de woonplaats in het buitenland. Het voordeel van de aanvraag van een visum type D gezinshereniging in het buitenland is dat de partner na de aankomst in België onmiddellijk een elektronische A-kaart kan verkrijgen bij de gemeente waar hij woont (na politiecontrole) en dus geen reisbeperkingen in België zal hebben.
In een beperkt aantal gevallen kan hij de aanvraag tot gezinshereniging ook bij de gemeente van verblijf in België indienen (bijvoorbeeld in geval van vrijstelling van de plicht om een Schengenvisum te hebben voor een kort verblijf in België). Omdat het kort verblijf beperkt is tot 90 dagen binnen een enige periode van 180 dagen in het Schengengebied (en dus niet alleen in België), zal hij deze aanvraag voor het verstrijken van deze termijn moeten aanvragen. Indien de aanvraag ontvankelijk wordt verklaard, zal hij een Attest van Immatriculatie (‘oranje kaart’) ontvangen.
Het Attest van Immatriculatie is echter geen verblijfstitel, wat onder andere betekent dat de partner niet kan reizen zolang de procedure loopt indien daardoor de grenzen van het wettig kort verblijf (maximaal 90 dagen in een enige periode van 180 dagen in het Schengengebied) zouden worden overschreden.
Andere behandelingstermijn voor de aanvraag
De behandelingstermijn voor de aanvraag van gezinshereniging werd in 2011 nog verlaagd van 9 naar 6 maanden, maar wordt door de wetswijziging van de Vreemdelingenwet dus opnieuw verhoogd van 6 maanden naar 9 maanden, vanaf 8 juli 2016. De wijziging is van toepassing op dossiers die ingediend zijn na 8 juli 2016, alsook voor de dossiers die op 8 juli 2016 nog hangende waren. Deze termijn kan bovendien nog tweemaal verlengd worden met bijkomende periodes van 3 maanden. Vanzelfsprekend is dit extra nadelig voor de partner met een oranje kaart, die de aanvraag voor gezinshereniging in België heeft gedaan: hij zal in afwachting van zijn verblijfsvergunning een tijd niet kunnen reizen.
Indien niet-EER-werknemers met hun partner (evenals kinderen) naar België komen, is het dus meer dan ooit aangewezen om tijdig de procedures tot het verkrijgen van een arbeidskaart en de nodige verblijfsdocumenten op te starten.
(*) EER staat voor de Europese Economische Ruimte. Daartoe behoren alle 28 lidstaten van de Europese Unie, aangevuld met Liechtenstein, IJsland en Noorwegen.
(**) Partnerschap geregistreerd in Duitsland, Denemarken, Finland, IJsland, Noorwegen, Verenigd Koninkrijk en Zweden.
Auteur: An De Wever en Sophie Maes (Claeys & Engels)
