Het Global Competitiveness Report van het WEF beschrijft de sleutelfactoren die economische groei bepalen. Het rapport helpt ook te verklaren waarom sommige landen het veel beter doen dan andere, als het gaat om groeiende inkomens en het bieden van kansen aan de bevolking. Volgens het rapport, dat gegevens verzamelt over 125 landen, zijn Zwitserland, Finland en Zweden de meest concurrerende economieën ter wereld. Denemarken, Singapore, de VS, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk vervolledigen de top tien. De VS vallen van de eerste naar de zesde plaats terug (vooral door de immense overheidsschuld en onevenwichten op de betalingsbalans).

De topnoteringen van Zwitserland en de Scandinavische landen tonen aan dat sterke instituties en competent macro-economisch management, gekoppeld aan een zeer hoog niveau van de onderwijsinstellingen en een goede neus voor technologie en innovatie, een succesvol recept vormen om de competitiviteit in een complexe wereldeconomie te verhogen. De bedrijfswereld in deze landen haalt voordeel uit een sterk ontwikkeld institutioneel raamwerk, een efficiënt rechtssysteem en een overheid die transparant en niet corrupt handelt. Excellente infrastructuur is een andere troef.

De indicatoren die het WEF gebruikte – naast de harde economische gegevens ook een enquête bij meer dan 11.000 bedrijfsleiders – duiden op een sterke toename van het belang van hogere opleidingen als motor voor productieve groei.

De Vlerick Leuven Gent Management School analyseerde het rapport en stelde vast dat België achteruitgaat (ondanks de ongewijzigde 20ste plaats) op vroegere sterke punten en verder verzwakt op reeds tere punten. Ons land verliest terrein op sterke punten zoals de samenwerking tussen universiteiten en bedrijven, de bedrijfsinvesteringen in onderzoek en ontwikkeling, de kredietwaardigheid van het land en de competitie in de internetsector en patenten. De overheidsschuld, de recessieverwachting, de verspilzucht van de overheid en het belang dat de overheid aan ICT hecht zijn de zwakke punten waarop opnieuw achteruitgang vast te stellen is.