OfficeTeam, een gespecialiseerde divisie van Robert Half International (RHI), onderzocht of vrouwelijke personeelsleden in Australië, België, Tsjechië, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Nederland, Nieuw-Zeeland en Groot-Brittannië op een andere manier worden behandeld dan hun mannelijke collega’s. Krijgen zij een duwtje in de rug om arbeid op het werk en in het gezin te kunnen combineren? Een grote meerderheid van de 777 aan de enquête deelnemende HR-managers bleek niet echt happig op extra inspanningen.
Liefst 92% van de Belgische HR-verantwoordelijken vindt dat ze vrouwen op dezelfde manier moeten behandelen als mannen. Dat percentage ligt hoger dan in al onze buurlanden, gaande van Groot-Brittannië (91%) tot Nederland (82%). Verder van huis scoren Tsjechië (80%), Nieuw-Zeeland (73%), Ierland (67%) en Australië (56%) lager. Daar ziet de HR-manager een specifieke inspanning voor vrouwelijk personeel al een beetje beter zitten.
Positieve discriminatie van vrouwen op de werkvloer blijft bijna volledig uit. Vier op vijf bedrijven (82%) wijzen quota voor vrouwen binnen de organisatie resoluut af. België (90%) scheert na Duitsland (94%) opnieuw de top. In Tsjechië is 88% van de HR-managers tegen quota, in Nederland 77% (tweede laagste score). Vrouwen zijn nog het best af in Ierland waar maar 58% tegen is.
Extra coaching of mentoring voor vrouwen is Belgische (0%), Tsjechische (0%) en Franse (1%) HR-managers volkomen vreemd. In Duitsland (22%), Nederland (16%) en opnieuw Ierland (20%) zijn deze praktijken al wat gebruikelijker. Van de Ierse personeelsmanagers voorziet 24% ook in extra training. De Ieren vormen een echte uitzondering: over de negen landen is er bij amper 7% van de bedrijven een aparte training. Alleen bij de 51 Belgische respondenten is die volledig onbestaande.
De harmonie tussen carrière en gezin: bedrijven houden er zich niet mee bezig. Amper 6% van de Belgische HR-managers zegt dat zijn of haar bedrijf mee zoekt naar een crècheplaats of bijdraagt in de kosten voor kinderopvang. Ons land is na Tsjechië (2%) alweer de slechtste leerling. Het gemiddelde ligt op 10%, met Nederland als absolute uitschieter in positieve zin (64%).
Mogelijkheden om thuis te werken of om een duobaan op managementniveau op te nemen zijn in België bijzonder laag: respectievelijk 13% en 4% van de Belgische bedrijven biedt die kans, tegenover gemiddelden van 35% en 16% over de negen landen samen. In ons land zijn in 38% van de bedrijven flexibele werktijden gangbaar. Dat percentage ligt lager dan in de andere acht landen.
Het zal u niet verbazen dat de helft van de Belgische respondenten stelt dat het bedrijf niets doet om werkende moeders te ondersteunen. Frankrijk volgt met 34% op de tweede plaats.
De Belgen voorzien dus in weinig extra kansen voor het vrouwelijk personeel, maar vinden ook meer dan anderen dat de vrouw met ongelijke middelen strijdt bij de uitbouw van haar carrière. Ze erkennen het probleem. De helft van de Belgische respondenten meent dat ‘glazen plafonds meer bestaan dan we denken’. De term ‘glazen plafond’ duidt op een onzichtbare discriminerende carrièrelimiet waarmee vrouwen te kampen hebben.
We willen de onderzoeksresultaten echter kritisch bekijken. In België, Tsjechië, Nederland, Ierland en Nieuw-Zeeland schommelt het aantal respondenten rond nauwelijks 50.
