HR-dienstverlener Acerta organiseerde een nieuw onderzoek bij 2000 werknemers omtrent de flexibilisering van de arbeidstijd en telewerk. Uit de resultaten komt duidelijk naar voren dat een overgrote meerderheid van de Belgische werknemers voorstander is van loopbaansparen en een flexibele werkweek. De onderzoekers bevroegen twee vormen van loopbaansparen: enerzijds kan je vakantiedagen opsparen om die later in de carrière op te nemen, anderzijds kan je vandaag bijkomende uren presteren bovenop je normale arbeidstijd om die pas later in de loopbaan te recupereren voor vrije tijd.
Loopbaansparen enorm gewild
70 procent zou, als ze de keuze krijgen van hun werkgever, gedurende bepaalde periodes van hun loopbaan meer willen werken dan de normale arbeidsduur, om deze extra uren later in hun loopbaan te gebruiken om minder te werken. In het wetsontwerp van Kris Peeters wordt niet bepaald wie beslist over het meer of minder werken in enkele periodes. “Dat is meteen één belangrijk knelpunt in het huidige voorstel van loopbaansparen”, zegt Dirk Wijns, Director van Acerta Consult. “Er moet een degelijk systeem opgezet worden voor overleg tussen de werkgever en werknemer. Dat is essentieel in alle flexibiliseringsvoorstellen. Bovendien blijkt uit de resultaten overtuigend dat mensen vragende partij zijn om extra uren te kunnen presteren op bepaalde momenten zonder dat ze hiervoor een overloon verwachten, als ze deze uren in ruil hiervoor op andere momenten minder moeten werken. Het wetsvoorstel voorziet vandaag dat de extra gepresteerde uren met een overloontoeslag betaald moeten worden. Deze resultaten werpen een nieuw licht op het huidige voorstel.”
63 procent van de ondervraagden zou ingaan op de mogelijkheid om vakantiedagen op te sparen en deze later in de carrière effectief op te nemen. Anders dan bij de extra uren die later opgenomen zouden kunnen worden, zien we hier een noemenswaardig verschil tussen mannen en vrouwen: 68 procent van de mannen zou graag vakantiedagen opsparen, tegenover 57 procent van de vrouwelijke arbeidsbevolking.
De voordelen die een modern initiatief als de loopbaanrekening biedt zijn talrijk: de regelbevoegdheid wordt bij de werknemer gelegd binnen het kader en de grenzen die de werkgever vaststelt. “De werknemer heeft op die manier meer beslissingskracht, en krijgt de kans het heft in eigen handen te nemen”, zo verklaart Dirk Wijns. “Dat verhoogt het engagement van werknemers, wat bevorderlijk is voor hun duurzame inzetbaarheid. Ook al is er vandaag geen wettelijk kader voor loopbaansparen, op ondernemingsniveau kan een werkgever in overleg met zijn medewerkers al heel wat realiseren.”
In onderling overleg
Onder de Belgische werknemers bestaat een grote vraag voor de flexibele werkweek met loopbaansparen zonder toeslag voor gepresteerde meeruren. Zo is zelfs 37 procent bereid om te werken binnen een systeem waarin het de werkgever alleen is die bepaalt hoeveel uren in welke week gepresteerd moeten worden. “Het is opvallend dat Waalse en Brusselse werknemers beduidend meer bereid zijn dan hun Vlaamse collega’s om in een dergelijk systeem te stappen. In Wallonië ziet maar liefst 40 procent een flexibele werkweek op aansturen van de werkgever zitten, tegenover 39 procent in Brussel en 34 procent in Vlaanderen”, analyseert Dirk Wijns. 30 procent van de werknemers met meer dan 25 jaar dienst wil graag binnen dergelijke voorwaarden meeruren opbouwen die hij of zij later kan terugnemen.
Wanneer de werknemer zelf kan beslissen over die flexibiliteit, liggen de percentages logischerwijze hoger. 71 procent van de Belgische werknemers wil binnen dergelijk systeem werken als ze zelf kunnen bepalen hoeveel uren ze in welke week presteren en de gepresteerde meeruren later in hun carrière kunnen terugnemen. De cijfers zijn hier gelijkaardig voor de Vlaamse, Waalse en Brusselse medewerkers. Vrouwen zijn met meer dan 72 procent nog meer vragende partij voor een dergelijk stelsel dan hun mannelijke collega’s (70 procent). Als we de cijfers analyseren op basis van de anciënniteit die de werknemer heeft bij zijn werkgever, zien we een duidelijke piek bij de werknemers met meer dan 10 en minder dan 20 jaar dienst. Van de werknemers met meer dan 25 jaar dienst is nog steeds 59 procent vragende partij voor een dergelijk stelsel van loopbaansparen.
Meerderheid heeft reeds glijdende werkuren
Glijdende werkuren laten toe om – binnen bepaalde grenzen – zelf het begin en het einde van de arbeidsdag te bepalen. In principe wordt op weekbasis wel de gemiddelde arbeidsduur gerespecteerd. Vandaag bepaalt reeds 60 procent van de werknemers zelf wanneer hij of zij de werkdag aanvat en eindigt. 78 procent vindt het belangrijk om dit zelf te kunnen beslissen.
“We merken dat bij vrouwen het aandeel dat reeds werkt binnen een stelsel van glijdende werktijden een stuk lager ligt dan bij mannen: 55 procent (ten opzichte van 64 procent bij de mannen) bepaalt vandaag zelf hun begin- en einduren. Een mogelijke verklaring hiervoor kan gevonden worden in het feit dat vrouwelijke bedienden meer dan mannen tewerkgesteld zijn in de zorgsector. Zij moeten uiteraard in shiften en op vaste tijdstippen werken om de zorg voor hun patiënten en cliënten te kunnen garanderen”, verklaart Dirk Wijns. Regionaal zien we dat vooral mensen die in Brussel werken het belangrijk vinden binnen glijtijden te kunnen werken: 85 procent geeft aan die keuze te willen, terwijl 60 procent die keuze nu al heeft. Glijtijden zitten ook omvat in het voorstel tot werkbaar werk van minister Peeters.
Bron: Acerta (acerta.be)
