Securex voerde onderzoek naar werkverslaving bij 1552 Belgische werknemers in het voorjaar van 2017. De HR-dienstverlener onderscheidt vier types werknemers: ‘workaholics’, ‘gewone’, ‘dwangmatige’ en ‘harde’ werkers. Werknemers scoren zichzelf op de twee dimensies van werkverslaving: hard en dwangmatig werken. De opmerkelijkste bevindingen:
- 61 procent van de Belgische werknemers werkt niet dwangmatig noch hard, en zijn dus ‘gewone’ werkers.
- 11 procent van de Belgische werknemers werkt dwangmatig, maar niet hard.
- 12 procent behoort tot de groep die hard werkt zonder dit dwangmatig te doen.
- Bijna één op de vijf Belgische werknemers (17 procent) is een workaholic. Zij werken hard en overdreven veel, maar in tegenstelling tot harde werkers, doen ze dat dwangmatig. Workaholics hebben ook het gevoel dat ze ‘moeten’ werken uit plichts- of schuldgevoel.
Hoe herken je een workaholic?
Aangezien workaholics de neiging hebben om langer en harder te werken dan hun collega’s, missen ze vaak familiefeestjes en andere sociale events. Ze besteden heel wat meer tijd aan hun werk dan aan hun vrienden, hobby’s of andere vrijetijdsactiviteiten. Ze werken door terwijl hun collega’s al naar huis zijn. Ze werken ook vaker ‘s avonds en in de weekends en nemen consistent werk mee naar huis. Ze hebben bijna altijd haast en zijn altijd druk bezig, skippen al eens hun lunchpauze en zien er gestresseerd en opgejaagd uit. Ze zijn vaak met meerdere dingen tegelijk bezig en werken de hele tijd tegen deadlines aan.
Bij hen vervaagt ook vaak de grens tussen ‘werk’ en ‘niet-werk’ doordat ze ontspannende activiteiten kiezen die hun werk verbeteren of aanvullen. Ze voelen zich schuldig als ze vrij nemen van hun werk. Ze rapporteren ook vaak huwelijksproblemen.
Negatieve gevolgen op de gezondheid…
Bijna negen op de tien workaholics (86 procent) zegt te veel werk te hebben. Bij de harde en dwangmatige werkers is dit al minder, twee op de drie (67 procent), en bij de gewone werkers al minder dan de helft (46 procent). Daarnaast werken twee op de drie workaholics (64 procent) meer overuren dan gewenst. Terwijl dit maar zo is bij de helft (47 procent) van de dwangmatige en harde werkers en bij één op de drie (34 procent) gewone werkers.
Workaholics ervaren daarom ook vaker stress (83 procent) dan de dwangmatige en harde werkers (65 procent), terwijl ‘maar’ vier op de tien van de gewone werkers stress ervaren (40 procent). Daarnaast hebben 25 procent van de workaholics en dwangmatige werkers een verhoogd risico op burn-out, terwijl dit slechts 14 procent is bij de harde en gewone werkers.
Twee op de drie workaholics (66 procent) geeft aan dat zijn werk een negatieve impact heeft op zijn gezondheid. Bij dwangmatige werkers bevestigt de helft dit, terwijl een derde van de harde en gewone werkers dit opmerken (31 procent). Vooral workaholics, dwangmatige en harde werkers melden zich frequent ziek (21 procent is drie keer per jaar of meer afwezig door ziekte of een privéongeval tegenover 13 procent bij gewone werkers). Daarnaast zijn vooral de workaholics, dwangmatige en gewone werkers langdurig ziek (11 procent is 21 dagen per jaar of meer afwezig door ziekte of een privéongeval ten opzichte van 6 procent).
… en op de werkvloer
Ook op de werkvloer zelf ervaren workaholics en dwangmatige werkers directe negatieve gevolgen. Ze gaan bijvoorbeeld minder vaak met plezier naar hun werk (63 procent) in vergelijking met hun collega’s die hard of gewoon werken (73 procent). Ze voelen zich vaker slecht in hun vel op hun werk (64 procent in vergelijking met 39 procent) en zijn minder vaak tevreden met hun jobinhoud (72 procent tegenover 78 procent) en werkomgeving (67 procent tegenover 76 procent).
Eén op de vijf workaholics en dwangmatige werkers is op korte termijn van plan ander werk te zoeken (tegenover 8 procent van de harde en gewone werkers). Op lange termijn gaat het voor de workaholics, dwangmatige en harde werkers zelfs om één op de vier (25 procent), tegenover 16 procent van de gewone werkers.
Negatieve motivatie zorgt voor slechtere kwaliteit
“In tegenstelling tot wat men zou verwachten, zijn workaholics niet noodzakelijk meer gemotiveerd om te werken dan hun collega’s. Ze zijn wel anders gemotiveerd. En omdat hun motivatie uit gaat van het negatieve gevoel dat ze ‘moeten’ werken, zijn hun prestaties van mindere kwaliteit”, verklaart Hermina Van Coillie, HR Research Expert bij Securex.
Het is juist het dwangmatige karakter en het plichtsgevoel dat de relatie van een workaholic (en een dwangmatige werker) met zijn werk negatief maakt. Hard werken omdat werknemers hun job zinvol en leuk vinden, zonder zich daarbij gedwongen te voelen, zal daarentegen juist energie geven.
Bron: Securex (securex.be)
