De mobiliteitsvergoeding of cash for car werd vanaf 1 janauri 2018 ingevoerd, maar kent amper succes. Immers, de werknemer die hiervoor kiest doet afstand van zijn bedrijfswagen en moet voortaan zelf af zijn verplaatsingen privé en professioneel financieren. Een tussenkomst van de werkgever in de woon-werkverplaatsing is uit den boze.

Het bedrag van de mobiliteitsvergoeding wordt vastgesteld op basis van de catalogusprijs van de wagen die ingeleverd wordt. De formule is als volgt: catalogusprijs x 6/7 x 24 procent (20 procent indien de werknemer niet beschikte over een tankkaart). Op de mobiliteitsvergoeding betaalt de werknemer nog belastingen.

Stel u een Volvo XC40 D3 150PK 5d/p MAN6, diesel met een CO²-uitstoot van 128 g/km en een catalogusprijs (BTW incl.) van 34.822 euro voor. De mobiliteitsvergoeding bedraagt in dat geval 7163,38 euro per jaar (merk op dat deze niet afhankelijk is van het aantal kilometers dat met de wagen wordt gereden). De werknemer zal hierop een belasting betalen (marginaal tarief) van 638,74 euro per jaar. Netto vertegenwoordigt deze mobiliteitsvergoeding dus 6.524,64 euro per jaar of 543,72 euro per maand.

Met deze vergoeding moet de werknemer niet alleen zorgen dat hij de verplaatsing tussen de woonplaats en de werkplaats financiert, maar ook alle andere persoonlijke verplaatsingen die hij voordien met de bedrijfswagen aflegde.

Mobiliteitsbudget

Het mobiliteitsbudget biedt aan de werknemer een brutobudget dat hij kan aanwenden voor de organisatie van zijn duurzame mobiliteit. Alleen wat hij niet besteed heeft, wordt onderworpen aan een inhouding. Dit is een belangrijk verschil met de mobiliteitsvergoeding die wel direct een belasting ondergaat.

Bovendien heeft de reglementering inzake mobiliteitsbudget als ambitie dat de werkgever die dit in zijn bedrijf introduceert ook zijn wagenvloot vergroent. Immers, in de ideale wereld voorziet de werkgever dat zijn werknemers die afstand doen van hun firmawagen de beschikking kunnen krijgen over een andere firmawagen die elektrisch rijdt of voldoet aan strenge emissienormen (het goedgekeurde wetsontwerp stelt dat de uitstoot beperkt moet zijn tot 105 g/km in 2019, tot 100 g/km in 2020 en tot 95 g/km vanaf 2020).

Wordt het budget hiervoor niet gebruikt, dan kan de werknemer het brutobedrag aanwenden voor de financiering van zijn mobiliteit met duurzame vervoersmiddelen. Bijzonder interessant, onder het motto ‘de groenste kilometer is deze die niet gereden is’, is dat ook huurgelden of intresten van een hypothecaire lening van een woning binnen een straal van 5 kilometer van de werkplaats gelijkgesteld worden met een duurzaam vervoermiddel.

Vertrekkend van bovengenoemd voorbeeld van de Volvo XC40, zou de situatie zich als volgt kunnen voordoen. Werkgever en werknemer sluiten een akkoord over de toekenning van het mobiliteitsbudget. Gelet op de totale gebruikskost van de wagen bedraagt dit 11.616 euro per jaar.

De werknemer kiest voor de terbeschikkingstelling door zijn werkgever van een kleine benzinewagen met een CO-uitstoot van 94 g/km. De totale kost van deze wagen voor de werkgever bedraagt op jaarbasis 9270 euro. Deze ‘groenere’ firmawagen kan door de werknemer nog steeds gebruikt worden voor al zijn verplaatsingen. De werkgever mag ook in dit geval een tankkaart ter beschikking stellen. Met het saldo kan de werknemer zich nog een leasefiets aanschaffen van bijvoorbeeld 75 euro per maand.

In dat geval houdt hij nog 1446 euro over die de werkgever hem op het einde van het jaar na een inhouding van 38,07 procent moet uitbetalen. Het saldo van 895,51 euro kan de werknemer vrij besteden en is niet belastbaar.