Op het ogenblik dat ik deze column toevertrouw aan de pc, heeft Anissa Temsamani (sp.a) net ontslag genomen als staatssecretaris voor Arbeidsorganisatie en Welzijn op het werk. Dat gebeurt zogezegd omdat ze gelogen heeft over haar diploma. Of heeft ze toch niet gelogen daarover? Ze lijkt veeleer opzij geschoven, omdat haar naam in verband wordt gebracht met frauduleus bankroet en zelfs valsheid in geschrifte. Het is allemaal nog wat vers en verwarrend. Hoe dan ook, ongedekte cheques uitgeven, dat is niet niks. Daar kijkt alomtegenwoordig sp.a-voorzitter Steve Stevaert – succesvolle middenstander als hij is – wel mee uit.
Meteen is evenwel duidelijk dat Steve Stevaert met iets heel anders niet heeft uitgekeken: met het babe-effect dat momenteel zoveel stemmen oplevert voor zijn partij. Kijk er ook maar de jongste opiniepeiling op na. Steve en zijn babes zijn opgerukt naar de koppositie. Leuk, al komt er met de affaire-Temsamani dan toch al een eerste smet op de natte droom.
Waarom moest de ster van Temsamani per se zo snel rijzen aan ons politieke firmament? Omwille van haar uitzonderlijke bekwaamheid? Kom nou. De werkelijke reden is natuurlijk dat ze drie kwaliteiten in zich verenigde, die goud waard zijn: ze is van allochtone afkomst, een vrouw en bijzonder knap.
Die goddelijke drievuldigheid is hét succesrecept par excellence voor wie de hoogste toppen scheren wil. Tenzij hij of zij zo dom geweest is eerst te dicht bij een sjoemelende would-be middenstander te hebben geleefd.
Wat kunnen we uit het Temsamani-avontuur nu leren? Er ligt een stevige onrechtvaardigheid in de natuur ingebakken, die doorgetrokken wordt tot op het hoogste politieke niveau. In een recent onderzoek concludeerde men dat mooie mensen hun hele leven lang meer kansen krijgen, waar ze ook terechtkomen. De volkswijsheid wist dat al lang, maar ergerlijk is dat dit nu pas doordringt tot de partij die er een erezaak van maakt discriminatie altijd en overal te bestrijden. Discriminatie bestrijden of er misbruik van maken?
Discriminatie bestrijden – bijvoorbeeld door de bedrijven aan te moedigen migranten aan te werven of vrouwen of gehuwde lesbiennes met een kind – heeft geen zin, want de dieperliggende discriminatie blijft toch bestaan: de migrantenmeisjes die er goed uitzien, krijgen een kans. Stuur er een lelijke, dikke of misvormde allochtone vrouw op af en je krijgt totaal andere reacties, ook bij onze zelfverklaarde progressieve goegemeente.
Dat klinkt hard, maar het is goed om die harde waarheid onder ogen te zien. De regels, die in acht genomen worden door de meest antidiscriminatoire politici, roepen slechts een nieuwe discriminatie in het leven, waar à la limite vooral demagogen van profiteren.
Gelukkig bestaat er nog zoiets als compensatie van de natuur. Vaak merken we dat mensen die minder verleidelijk ter wereld zijn gekomen, zich extra moeite getroosten en het precies daardoor ook maken. Niemand heeft ooit Jean-Luc Dehaene of Wilfried Martens op hun looks vooruit gestuwd, om over Willy Claes nog te zwijgen. Waar hadden die politici gestaan als de politieke promotie toen ook al het niveau had gehad van een door Cecile Muller ingerichte schoonheidswedstrijd?
