Dylan Casaer (Sherpa Law) licht toe: “Verscheidene banken laten hun werknemers die terugkeren uit een land met een besmettingsrisico verplicht thuiswerken.
Sommige specialisten stelden dat een werkgever hiervan geen verplichting kan maken omdat de regelgeving over werkbaar werk de vrijwilligheid als voorwaarde voor thuiswerk opnam. Ik ben een andere mening toegedaan. Door iemand ‘thuis te zetten’ wijzigt de werkgever inderdaad eenzijdig de arbeidsplaats. Veel arbeidsovereenkomsten voorzien echter nu al in een zogenaamde variabiliteitsclausule inzake de plaats van tewerkstelling, op basis waarvan een werkgever wel een eenzijdige maatregel zou kunnen opleggen.

Maar er is meer. Volgens de Arbeidsovereenkomstenwet is de werkgever als ‘goede huisvader’ (art. 20.2) verplicht te zorgen voor een gezonde werkplek. Deze verplichting houdt uiteraard in dat ook niet-besmette werknemers recht hebben op een gezonde werkplek, waardoor hij sommige werknemers tijdelijk de toegang tot de werkplek kan ontzeggen wegens een risico op besmetting. Tegelijk moet de werknemer zich overeenkomstig artikel 17,4° onthouden van al wat schade kan berokkenen aan zijn eigen veiligheid, die van collega’s, werkgever of derden.

Deze redenering wordt bevestigd in een brief van de FOD Werkgelegenheid die ons kantoor heeft ontvangen op 11 maart. Kortom, verplicht thuis laten werken, mag. Best worden de afspraken hierover wel even op papier gezet en wordt thuiswerk mogelijk gemaakt door de nodige faciliteiten zoals laptop of internetverbinding.”