Hans van Putten had een zoon met een verstandelijke beperking, Thomas, die in 2006 is overleden. Uit onvrede met het reguliere zorgaanbod bedacht Van Putten in 2001 het concept Thomashuis: een kleinschalige woonvoorziening voor maximaal acht à tien personen met een verstandelijke beperking. Elk Thomashuis wordt geleid door twee zorgondernemers, meestal echtparen/partners die in de buurt van het huis wonen of er verblijven. Zij nemen gezamenlijk de zorg op zich.
Volgens voorstanders zou die warmte emotioneel een wereld van verschil maken. Of zoals we op de website van de overkoepelende vennootschap De Drie Notenboomen (voorheen Stichting Thomashuizen Nederland) lezen: “Een Thomashuis is een plek waar mensen zoals Thomas warmte vinden, veiligheid voelen en zichzelf in een beschermde omgeving verder kunnen ontplooien. Zonder dat zij gehinderd worden door bureaucratie, de kilte van de sector en de machteloosheid van goedwillende medewerkers.”
De Thomashuizen vormen een eigen, zelfstandig bedrijf en geven zelf invulling aan de zorg. De zorgondernemers stappen namelijk in een franchiseformule. Zetten zij een Thomashuis op, dan beginnen ze voor zichzelf, waardoor ze dus ook zelf invulling kunnen geven aan de zorg. Zo zouden creativiteit, kennis en ervaring optimaal worden benut.
Van Putten werkt ondertussen verder aan een landelijk netwerk van kleinschalige woonvoorzieningen. Ambitie is hem niet vreemd. Op de site valt te lezen dat “als alles zo verloopt als nu gepland, er in 2010 een landelijk netwerk van 100 Thomashuizen is.”
Dat de Thomashuizen nu ook de grens zullen oversteken, lokt reacties uit. Het wekelijks nieuwsmagazine Knack tekende recentelijk zo’n reactie op. Aan het woord is Kris Van Houdt van vzw Den Leeuweric, een Turnhoutse vzw die mentaal gehandicapten begeleidt: “Wij hebben zelf een instelling waar een veertigtal licht gehandicapte mensen wonen. We zitten in het subsidiëringssysteem van de Vlaamse overheid. Nu is Hans van Putten van plan om in België een commercieel systeem op te zetten, en daar hebben we heel wat vragen bij. Niet bij het project zelf, want dat zit wel goed. Wat ons ergert, is het commerciële karakter. In Nederland heeft die man een veertigtal huizen. Hij werkt voor de meest gemakkelijke gehandicapten en de moeilijken laat hij over aan de reguliere sector. Zelf geeft hij nogal af op de strikte richtlijnen in de sector. Je kunt niet ontkennen dat die er zijn, maar als je je niet aan bepaalde regels hoeft te houden, bestaat het gevaar van excessen.”
“De overheid schiet voor een stuk te kort in de opvang en daarom ontwijkt men het debat”, aldus nog Van Houdt in Knack. “Ik had een verontruste mail naar het kabinet gestuurd, maar daar kwam heel weinig reactie op. Er is inderdaad nood aan opvang in aangepaste huizen, aan ruimte en nieuwe plekken. Maar moet het werkelijk die toer op? Van privatiseringen wordt iedereen beter, behalve meestal de zwakkeren. De commercialisering van de zorg zou wel eens tot extra drempels voor de hulpbehoevenden kunnen leiden, én tot een beleid dat systematisch de goedkope oplossingen kiest. Worden de Thomashuizen de McDonald’s van de zorgsector?”
En u, hoe denkt u over de Thomashuizen? Gaat het om een voorbeeld van idealisme, of net van te verregaande mercantiele durf? Laat het ons weten! Contacteer Daan Nelen, tel. 053/60 56 73, [email protected].
(Bron: Knack, www.thomashuizen.nl)
