Volgens een onderzoek met 20.000 respondenten dat gebruik maakte van de UCLA Loneliness Scale, zou bijna de helft van de Amerikanen rapporteren dat zij zich soms tot altijd alleen of opzij gezet voelen. De eenzaamste generatie is die tussen 18 en 24 levensjaren. De voornaamste negatieve gevolgen zijn slapeloosheid, dalende activiteit, slechte eetgewoonten en een gebrek aan gezonde relaties. Dat kan niet ander anders dan een weerslag hebben op het werk.
Laat nu net de werkplek zowel een mogelijk antidotum als een potentieel versterkende factor zijn voor eenzaamheid. Zo kunnen goede relaties met collega’s de gevoelens van eenzaamheid verminderen, op voorwaarde dat er een goed evenwicht is tussen werktijd en vrije tijd. Dat evenwicht kan overigens voor iedereen ergens anders liggen.
Effect open werkplek
Als daarentegen de werkplek bijdraagt tot de toename van eenzaamheid, dan wordt wel eens gekeken naar de effecten van het ‘open office’, dat in bijna 70 procent van de Amerikaanse kantooromgevingen de norm is. Harvard-onderzoekers concludeerden op basis van een vergelijkend onderzoek bij twee grote bedrijven ‘in transitie’ dat de moderne open werkplek-architectuur de persoonlijke interactie tussen collega’s met ongeveer 70 procent deed dalen. Werknemers in gesloten kantoren spendeerden bijna zes uur per dag aan face-to-face-contacten, deze in open werkplekken minder dan twee uur. De open werkplekkers verzonden 56 procent meer e-mails en 67 procent meer instant berichten, wat 75 procent meer van hun tijd opslorpte. Volgens de onderzoekers wijst dit erop dat de open werkplek productieve, persoonlijke interactie eerder doet afnemen dan toenemen. Niet goed voor de eenzaamheid.
Wij weten natuurlijk dat dergelijke bevindingen moeten gerelativeerd worden en dat er ingrepen en maatregelen bestaan om de potentieel negatieve effecten van open werkplekken tegen te gaan, maar toch…
Eenzaamheid is besmettelijk
Een recent Wharton-onderzoek focuste op het verband tussen eenzaamheid op de werkplek en prestaties. Conclusie: eenzaamheid heeft een netwerkeffect. Als iemand zichzelf eenzaam vindt, wordt hij super waakzaam voor sociale dreiging en gaat hij zich defensief of zelfs asociaal gedragen. De persoon lijkt dan onbenaderbaar en stoot anderen af. Gezien het meeste werk samen met en gedeeltelijk door collega’s moet worden verricht, stuurt de onbenaderbaarheid van de eenzame werknemer zijn prestaties naar de dieperik en zijn eenzaamheid de hoogte in.
Wat nu?
Twee andere factoren worden aangehaald als versterkers van eenzaamheid op het werk: een overwegend op zeer hoge productiviteit gerichte organisatie en overmatig gebruik van technologie.
Hoe kan eenzaamheid dan worden gecounterd? Door op alle terreinen samenwerking en persoonlijke interactie te stimuleren, ook op momenten en plaatsen buiten de werkplek. Zo eenvoudig is het. Gezegd, maar daarom nog niet gedaan.
Bron: shrm.org/hr-today
