Coninx & Van Wijck, zaterdag 14 februari 2004. Kamervoorzitter Herman De Croo is stevig in de war door de verwarring in zijn partij – je zou voor minder – en zegt om het even wat. Hij legt uit dat “hij er voorstander van is dat wie de Belgische nationaliteit verwerft voortaan zijn oorspronkelijke nationaliteit behoudt.” Mooi. Edoch: Marokkanen en Turken behouden sinds jaar en dag hun nationaliteit als ze Belg worden. Wat anders ligt voor Belgen (of Nederlanders) als ze een andere nationaliteit aanvragen: zij verliezen automatisch hun Belgisch of Nederlands paspoort. Vandaar ook een parlementair initiatief van de Franstalige liberaal Louis Michel om dit onrecht te corrigeren. Maar de kamervoorzitter wist dat blijkbaar niet. En dit na ongeveer vier maanden parlementair debat rond dit dossier, waarin zijn eigen partij bijna ten onder was gegaan.
Het toppunt was echter dat tegenover deze onwetende kamervoorzitter de hoofdredacteur zat van de meest prestigieuze Vlaamse krant, De Standaard, Peter Vandermeersch. En wat deed deze opinieleider bij uitstek? Hij gaf De Croo gelijk. Grepen de moderatoren in – de prestigieuze journalisten Alain Coninx en Frieda Van Wijck? Nee hoor, de enige die reageerde was de Nederlands-Marokkaanse auteur Hafid Bouazza. Die noemde het een slecht idee om zomaar je nationaliteit te grabbel te gooien. Wat deed de rest van het panel, toen deze betrokkene die gedachte lanceerde? Men begon over wat anders.
De desinformatie die de politiek geïnteresseerde burger aangeboden krijgt, is ronduit stuitend. Dat leidt tot pure leugenpropaganda. Zo bestond Myriam Van Lerberghe, socialistisch fractieleider in de senaat, het om te komen beweren dat zij er tegen was dat een Nederlander in België over meer rechten beschikt dan een Marokkaan. Zij kon echter geen enkel recht opnoemen waar die Nederlander wel en die Marokkaan niet zou over beschikken. Het tegendeel is immers het geval: de Marokkaan kan Marokkaan blijven als hij Belg wordt, terwijl dit de Nederlander niet gegund wordt. Het is de Marokkaan die dus over meer rechten beschikt, maar dat weet mevrouw Van Lerberghe blijkbaar niet.
Nog zo’n mooie: in het VRT-middagnieuws van 2 november 2003 kwam Monica De Coninck aan het woord, de socialistische voorzitster van het OCMW in Antwerpen. Zij signaleerde dat ze wekelijks vijf tot acht dossiers voorgeschoteld krijgt, in Antwerpen alléén, van Marokkaanse families die bejaarden in het kader van de gezinshereniging naar hier halen. Om ze dan, na de vereiste twee jaar aanwezigheid, te dumpen in ons sociaal circuit. Zogezegd wegens familiale onenigheid, alsof dat in een tribale mentaliteit zou kunnen. Toen Mieke Vogels van de groene partij nog bevoegd minister was, meende ze dit probleem op te lossen door te investeren in allochtone bejaardenzorg. Om dat goede nieuws – België als gesubsidieerd bejaardentehuis voor Marokko – te melden aan de betrokkenen, doste zij zich uit met een chador. Hoe ver kan een postkatholiek eigenlijk gaan, als hij de andere wang aanbiedt?
Dit zijn slechts enkele voorbeelden van een lijst die eindeloos lang gemaakt kan worden, maar dat is de bedoeling niet, de kwestie ligt eenvoudig: de slechtst geïnformeerde burger is tegenwoordig de politiek geïnteresseerde intellectueel. Waarheid is voor hem irrelevant geworden, wat telt is het politiek correct denken. De volksmens kijkt ondertussen naar wat er voor zijn ogen gebeurt. Daardoor groeit, verkiezing na verkiezing, het stemmenaantal voor een perfide partij die zich vetmest op irrationele angst en terechte verontwaardiging. De politiek correcte intellectueel beweert dan dat de mensen slecht geïnformeerd zijn. Tja, als de waarheid irrelevant wordt, dan is elk argument goed.
