Het aantal bedienden dat – volgens de tot nu toe gangbare wetenschappelijke definitie – lijdt aan een burn-out, is tussen 2014 en 2017 met ruim de helft gestegen: van 10 procent naar bijna 17 procent. Zij zijn uitgeput, nemen mentaal afstand van hun werk en hebben minder zelfvertrouwen. Omdat de nieuwe definitie straks meer voorwaarden stelt om van een burn-out te kunnen spreken, noemen we dit een ‘verhoogd risico’ op burn-out. Zo blijkt uit onderzoek van HR-dienstverlener Securex bij een representatief staal van 1552 Belgische werknemers.

Hoogste risico bij eind dertigers en voltijdse werknemers

Vooral jonge werknemers hebben een verhoogd risico, met een piek bij eind dertigers (19 procent bij werknemers jonger dan 35, 23 procent bij 35-39-jarigen en 14 procent bij werknemers vanaf 40). Ook wie voltijds werkt, loopt sneller tegen een burn-out aan dan wie deeltijds werkt (18 procent versus 13 procent).

Arbeiders en bedienden lopen evenveel risico op een burn-out (17 procent), evenals kort- en langgeschoolden, en leidinggevenden en hun teamleden. Ook mannen en vrouwen komen er evenveel mee in aanraking. Verder stelt het onderzoek geen verschillen vast tussen sectoren, regio’s of bedrijfsomvang.

Deze straffe cijfers over de evolutie van burn-out en over de voornaamste risicogroepen bij werknemers, bevestigen en versterken eerdere bevindingen over de toegenomen werkstress en een stijgend aantal langdurig afwezigen op het werk.

De oorzaak: stress

Burn-out is het gevolg van een samenspel van factoren. De kern is vaak een langdurige confrontatie met overmatige werkstress en te weinig mogelijkheden tot recuperatie. Uit het onderzoek blijkt dat dertigers meer dan hun jongere en oudere collega’s met hoge werkdruk en werkbelasting te maken hebben. Daarnaast verhogen problemen en druk in de privésituatie, en een lage stressbestendigheid van de werknemer (door bijvoorbeeld perfectionisme, zwartkijken of te hooggespannen verwachtingen) het risico op burn-out. Ook de toenemende vervlechting tussen werk en privé geeft steeds meer prikkels: mobiliteit, keuzestress, infobesitas, …

De sterke stijging vindt vooral zijn oorzaak in steeds meer belastend werk, maar ook in een sterkere verstoring van de werk-privébalans. Dat eind dertigers (waarvan velen met jonge kinderen) en voltijdse werknemers vandaag de belangrijkste risicogroepen blijken, bevestigt dit. Stresspreventie is meer dan ooit nodig, en niet alleen op het werk.

Inzetten op preventie en motivatie

Naast preventiemaatregelen om de werkbelasting te verlagen, kunnen werkgevers ook de autonome motivatie van hun werknemers verhogen. Een recent onderzoek van Securex geeft aan dat puur autonoom gemotiveerde werknemers een lager risico lopen op burn-out, dan hun collega’s die enkel werken omdat het moet: 7 procent versus 49 procent werknemers kampt met een (bijna) burn-out.

Hermina Van Coillie, HR Researchexpert: “Elke maatregel die inzet op meer vertrouwen geven en daardoor het gevoel van autonomie verhoogt, een gevoel van verbondenheid geeft met de job, organisatie en collega’s, onder meer door zingeving en gemeenschappelijke doelstellingen en waarden, of inspeelt op hun talenten en het werk meer ontplooiend maakt, zal ervoor zorgen dat werknemers minder vatbaar zijn voor burn-out. Het is ook aan de werknemer zelf om op zoek te gaan naar een job en werkomgeving die hieraan beantwoordt. Loopbaanveerkracht is een gedeelde verantwoordelijkheid van werkgever en werknemer.”

Bron: Securex (securex.be)