Een man van een niet nader genoemde ‘middelbare leeftijd’ en vader van een elfjarige dochter solliciteerde voor een job als projectmanager voor de ontwikkeling van nieuwe IT-systemen en -processen. Hij behaalde de hoogste score van alle kandidaten, maar werd niet weerhouden. Dat deed hij na een moderatieproces tot twee keer toe.

Toch werd hij door de jonge, pas aangestelde vrouwelijke manager niet aangeworven, na overleg met haar overwegend vrouwelijke team. We houden het verhaal kort. De manager motiveerde haar beslissing door te stellen dat ze zich niet goed zou voelen als ze opdrachten zou moeten geven aan een ‘rijpere persoon met een dochter’. Eerste prijs: discriminatie op basis van leeftijd.

Een andere kandidate had ook een hoge (maar toch lagere) score behaald. Zij was een twintiger die zichzelf op sociale media omschreef als ‘millennial’ en ‘feminist’. Het team – overwegend vrouwen van 30 à 32 jaar jong – en de manager waren van oordeel dat de vrouwelijke kandidate misschien niet het examen had gewonnen, maar toch de ‘best fit’ was gezien de samenstelling van het team. De man van middelbare leeftijd met een dochter zou zowat een vreemde eend in de bijt zijn. Tweede prijs: discriminatie op basis van geslacht.

De man kreeg de job niet, maar wel verontschuldigingen en een schadevergoeding.

De rechtbank motiveerde dat laatste als volgt. Zij wees erop dat een rekrutering op basis van het subjectieve concept ‘best fit’ kan leiden tot een al dan niet bewuste vooringenomenheid die discriminerende beslissingen tot gevolg heeft. Ook onbewuste discriminatie is discriminatie. Of hoe te homogene teams in de val kunnen trappen, zelfs met de beste bedoelingen…

Bron: peoplemanagement.co.uk