Een werknemer was van 1 januari 2014 tot en met 10 februari 2017 tewerkgesteld als nationaal sales manager met een arbeidsovereenkomst voor bedienden van onbepaalde duur. Zijn arbeidsovereenkomst voorzag in het recht op ‘een bruto jaarlijkse variabele vergoeding gelijk aan 20%, volgens de regels die bepaald worden door de werkgever en die door deze laatste van tijd tot tijd kunnen gewijzigd worden’.

Op 9 februari 2018 dagvaardde de werknemer zijn voormalige werkgever voor de arbeidsrechtbank, teneinde de betaling te verkrijgen van ‘achterstallige kwartaalbonussen voor 2016’. De werknemer baseerde zich hiervoor op zijn arbeidsovereenkomst en meende dat er contractueel een recht was voorzien op een jaarlijkse variabele vergoeding van 20 procent van zijn jaarloon.

Volgens de ex-werkgever had de ex-werknemer geen recht op een bonus voor het jaar 2016, omdat de arbeidsovereenkomst enkel voorzag in de mogelijkheid om een bonus te verdienen, maar de te behalen resultaten (of doelstellingen) niet werden bepaald voor 2016.

De arbeidsrechtbank oordeelde in eerste instantie dat de contractuele bonusregeling, zoals opgenomen in de arbeidsovereenkomst en zoals verdedigd door de werkgever, inhield dat:

• het recht op variabel loon in hoofde van de ex-werknemer afhankelijk was van het behalen van te bepalen specifieke doelstellingen
• aan het einde van het jaar wordt beoordeeld of die doelstellingen behaald zijn
• indien 100 procent van de doelstellingen bereikt zijn, de werknemer een bonus gelijk aan 20 procent van zijn jaarloon krijgt
• de bonusregeling van jaar tot jaar door de werkgever kan worden gewijzigd.

Samen met de werkgever, stelde de arbeidsrechtbank vast dat de ex-werknemer niet kon aantonen dat:

• er voor 2016 duidelijke doelstellingen waren bepaald
• welke deze doelstellingen waren
• de doelstellingen voor 100% bereikt waren.

Hierdoor kon de ex-werknemer niet bewijzen dat hij aanspraak zou maken op de maximale bonus gelijk aan 20 procent van zijn jaarloon.

De arbeidsrechtbank baseerde haar standpunt onder meer op bestaande rechtspraak die werd aangehaald door de werkgever en die als volgt luidde: “Wanneer de arbeidsovereenkomst voorziet in het recht op een bonus op basis van de behaalde resultaten, maar de te behalen resultaten niet bepaald zijn, kan de werknemer geen aanspraak maken op de maximale bonus, noch op een schadevergoeding. Het komt in dat geval de rechter niet toe om in plaats van de partijen de voorwaarden vast te leggen.”

De arbeidsrechtbank volgde de werkgever volledig in zijn argumentatie, waardoor de werknemer van een kale reis terugkwam. Zijn claim voor een totaalbedrag van ongeveer 120.000 euro werd volledig afgewezen. Meer nog, de arbeidsrechtbank oordeelde dat de werknemer een vergoeding van 6000 euro verschuldigd was aan zijn voormalige werkgever.

Arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen, 23 april 2019, 18/536/A