Volgens de anekdotiek, ‘het buikgevoel’ van het publiek en de eigen pretentie van de meeste CEO’s doen ze dat zeker (voor dit laatste aspect, de pretentie, alleen maar wanneer het goed gaat, anders is het de schuld van externe factoren of anderen).

De discussie woedt al decennia, maar er is geen sluitend wetenschappelijk antwoord op gevonden. Het CEO-effect is moeilijk te meten en te isoleren van andere factoren die de prestaties van een onderneming vormgeven. Daarom focusten Boone, Sajko en Wernicke op het effect van de CEO op de maatschappelijke verantwoordelijkheid (Corporate Social Responsibility, CSR) van zijn/haar bedrijf. Waarom ze dit precies, deden onthouden we u hier, maar ze hadden er gegronde redenen voor. Ze deden een beroep op onderzoek volgens de ‘context-techniek’ die uitdrukkelijk rekening houdt met invloeden uit de context. Ze onderzochten data van ongeveer 1.200 CEO’s uit 819 Amerikaanse bedrijven van 1993 tot 2015.

Wat vonden de onderzoekers? Een effect van 30 procent van de CEO op de totale variantie in CSR. Dat is een significant verschil in invloed op de CSR-initiatieven en -activiteiten in hun bedrijven. Het effect is opmerkelijk stabiel over de verschillende CSR-initiatieven in de richting van belanghebbenden zoals werknemers, milieu, gemeenschap of diversiteit. Dit contrasteert met tijdelijke, bedrijfsgebonden of sectorale effecten, die sterk verschillen over de categorieën van belanghebbenden. Conclusie: de invloed van CEO’s op de acties van hun bedrijven is aanzienlijk en stabiel, terwijl de impact van andere factoren sterk varieert.

Wat leren wij daaruit? CEO’s zijn meer dan alleen maar de meest zichtbare raderen in complexe machines. Zij doen er dus echt toe. Daarom is het belangrijk dat raden van bestuur – zeker zij die CSR aanhangen – een zeer goede keuze maken qua persoonlijkheid en overtuiging van de CEO. Niet alleen voor de goede zaak, vooral in het belang van de onderneming.

Bron: ceoworld.biz