De Europese ministerraad wil al langer dat schepen in Europese havens kunnen gelost en geladen worden door anderen dan erkende dokwerkers (bijvoorbeeld scheepsbemanningen, maar ook andere arbeiders). Het ontwerp van richtlijn daartoe zorgde het voorbije jaar voor verscheidene stakingen en betogingen. In de praktijk hebben alle Europese landen waar die bestonden de wetten al opgeheven die havenarbeid reserveert voor erkende havenarbeiders. Alleen België vormt nog een uitzondering, met de wet Major uit 1972. In tal van landen blijft echter voorlopig de exclusiviteit nog bestaan als gevolg van afspraken tussen werkgevers en vakbonden, maar de nieuwe richtlijn zou ook daarin verandering kunnen brengen.
Het Europees parlement is verdeeld over de kwestie, er is geen duidelijke meerderheid voor of tegen een liberalisering. Er lijkt wel een meerderheid te bestaan voor een combinatie van vrijmaking en vergunningsplicht. Het lossen en laden zou kunnen beperkt worden tot vergunde gespecialiseerde bedrijven en/of de bemanning van de schepen zelf, onder bepaalde voorwaarden.
De dokwerkers van hun kant vrezen voor zware loonconcurrentie en het verlies van hun relatieve werkzekerheid. Sommige politici, zoals de huidige Belgische staatssecretaris voor Arbeidsorganisatie en Welzijn op het Werk Kathleen Van Brempt, wijzen op het feit dat in de gereguleerde havens het werk veiliger en efficiënter verloopt. Totnogtoe volgen ook de Belgische havenwerkgevers die redenering. Zij vragen weliswaar versoepelingen in de concrete reglementering, maar geen liberalisering zoals Europa die voorstaat.
Er is nog één stemming in het Europees parlement gepland voor de definitieve goedkeuring van de liberalisering. De tegenstanders hopen op een meerderheid contra. De dokwerkers zullen ongetwijfeld nog actie voeren.