Multiculturalisme moet dus het doel zijn, onderweg moeten we wel uitkijken voor cultuurrelativisme. Het is een illusie te geloven dat alle culturen gelijke rechten hebben. Een cultuur die de mensenrechten erkent, heeft meer rechten dan één die dat niet doet. Meer nog: zo’n cultuur moet meer rechten opeisen, want verdedigt ook de vertrapte leden van de cultuur die zich totalitair opstelt.
Meteen zitten we bij de kern. Jarenlang hebben we onszelf aangepraat dat het probleem bij de Bange Blanke lag – politica Paula Dhondt heeft zelfs een Centrum opgericht om ons daarvan te doordringen. Jarenlang zijn we blind geweest voor het feit dat er culturen bij ons groeiden waarin racisme niet zomaar een afwijking is, maar een basisattitude. Veel houdingen die wij bij de eigen burgers geduid hebben als racisme, zijn reacties geweest op het racisme dat zij bij de zogezegde slachtoffers ontmoetten. Dat moeten we durven zeggen, willen we het racisme bestrijden.
Al geruime tijd ligt daar het Rapport van San op tafel. Men heeft beweerd dat dit methodologisch niet correct was, maar ik moet nog het eerste echte argument daarvoor lezen. Dit rapport is correct, ook al hebben vele politiekorpsen hun cijfers niet willen vrijgeven, uit vrees voor wat dan aan het licht komt: de betrokkenheid van Turkse en Belgische jonge mannen bij treitercriminaliteit ligt op zowat dezelfde hoogte. Die van Marokkaanse jongens (niet meisjes) ligt tweeënhalve keer hoger.
Nochtans stammen de Turken uit dezelfde migratiegolf als de Marokkanen. Hun godsdienst, huisvesting, schoolcarrière en tewerkstelling zijn vergelijkbaar. Onlangs nog had ik een gesprek met de HR-manager van een productiebedrijf met 500 werknemers: “We hebben zo’n twintig Turken in dienst”, zegde hij. “We zijn zeer tevreden over die mensen. We hebben geen enkele Marokkaan meer sinds onze arbeiders herhaaldelijk kwamen klagen over het feit dat deze systematisch de lijntrekkers speelden in de ploeg.”
Er is dus geen migrantenprobleem in dit land, maar een Marokkaans probleem. Met de sukkelaars – die hier een uitweg zochten uit de ellende – hebben we een cultuur geïmporteerd, die racistisch conditioneert en waar veel leden van het eigen volk geschokt op reageren. Zodat zij hun stem nu geven aan een perfide partij die leeft van het exploiteren van angst. Daarna komen verlichte intellectuelen die kiezers uitschelden voor racisten.
Wat kunnen wij daartegen doen? De eerste stap moet niet erin bestaan de bedrijven te verplichten vreemdelingen te engageren, maar een actieplan bekend maken om het tribale racisme in de Marokkaanse gemeenschap zelf terug te dringen. Alléén als dat gebeurt, zullen ook die jongeren een attitude ontwikkelen, die hen toelaat het diploma te behalen dat met hun capaciteiten strookt én de job te vinden die met hun aspiraties overeenstemt. De poorten van onze bedrijven zullen voor hen – zoals voor de anderen – opengaan.
