Tijdens het voorzittersdebat op de verkiezingsavond liet Filip Dewinter zijn collega’s alle hoeken van het podium zien. Er was een ondeontologisch optreden nodig van Phara de Aguirre – de Passionaria van de partijdige interviewtechniek – om te verhinderen dat hij zijn tegenstrevers verbaal buiten westen sloeg. Dat was geen leuke vertoning, maar de waarheid gebiedt toe te geven: ze hebben het zelf gezocht. Ze zochten dat door de kiezers afwisselend als domoren te benaderen – alles gratis en iedereen minder belastingen – en ze vervolgens, als ze daartegen reageren in het stemhokje, van laagheid te betichten. Eén mogelijkheid zien noch deze politici – die een rechtbank nodig hebben om hun gelijk te halen – noch deze journalisten ooit onder ogen: dat een kwart van de bevolking gewoon boos is. Maar waarom toch?

Het antwoord ken je als je af en toe eens – ook buiten verkiezingstijd – onder ‘de mensen’ komt. De mensen zijn boos omwille van het racisme. Het racisme waar zij zich slachtoffer van weten, en dat uitgaat van overwegend Maghrebijnse jeugdbendes, die opgestookt worden door wahhabitische imams uit door Saudi-Arabië gefinancierde moskeeën. De stem van het volk voor het Blok is, paradoxaal genoeg, een stem die schreeuwt om democratie en tegen racisme en uitdrukken wil: “Zet die intellectuele oogkleppen af, die je verhinderen om te zien wat een onverdraagzaamheid van buiten Europa op ons afkomt.” Een prachtvoorbeeld gaf Luk Alloo, in Advocaat van de Duivel, woensdag 9 juli.

Hij interviewde de ondertussen met glans verkozen Marokkaanse Belg en straathoekwerker, kandidaat voor Spirit, Fouyad Ahidar. Ahidar ként zijn pappenheimers en hij weigerde mee te gaan in Alloo’s spelletje om eens even zijn gal te spuwen over het Vlaamse racisme, waar hij zogezegd het slachtoffer van zou zijn. Hij legde telkens weer de nadruk op het racisme dat uitgaat van vreemdelingen tegen Vlamingen. Wanhopig ging Alloo overstag en gaf zelf een voorbeeld, dat hij had van horen zeggen: op een bus zegde de chauffeur enkele jongeren dat zij hun voeten niet op de zetel mochten leggen. Hij werd uitgescholden voor racist. Enkele weken eerder maakten lezers van Het Nieuwsblad – toch echt geen sensatiekrant – melding van een incident op een Antwerpse bus. Een groep (allochtone) jongeren wilde nog mee. Enkele vonden er niets beter op dan twee meisjes uit de bus te stampen.

Commentaar van het Centrum voor Racismebestrijding, toen het hierover geïnterpelleerd werd: Er is zelfs bijna sprake van onverdraagzaamheid (15 mei 2004). Bijna. Het is die mentaliteit die de mensen woedend maakt. En dan stemmen ze op de perfide partij die dit aanklaagt, niet omdat ze eigen volk eerst willen, maar wel eigen volk gelijk. Ze weten natuurlijk dat de Blok-kopstukken geen koorknapen zijn en naar vergaderingen gaan waar liederen gezongen worden uit de oorlog. Maar zij zijn het constante getreiter ook beu, van losgeslagen jongeren die zich onaantastbaar weten, want beschermd sinds Paula D’Hondt hen tot principiële slachtoffers uitgeroepen heeft. In laatste instantie zijn ‘de mensen’ dus woedend op het anti-Vlaamse racisme dat gesteund wordt door het Centrum voor Racismebestrijding en ze gebruiken het enige democratische wapen waar ze nog over beschikken: een Uilenspiegelstem voor de aartsvijand van die nieuwe inquisitie.

Moeten we ons daarvoor schamen, zoals Etienne Vermeersch stelde? Ik schaam me, omdat ik in een land leef waar de politici – en hun politiek correcte acolieten uit de pers – al meer dan twaalf jaar lang zwarte zondagen beleven en zich nog steeds niet afvragen wat er onder de gewone mensen leeft. De kiezer wordt benaderd als een gepest kind, dat je met een snoepje paaien kunt, als het maar zijn mond houdt. Paradoxaal brengen ‘de mensen’ dan een democratische en antiracistische stem uit op een antidemocratische en racistische partij. Honni soit qui mal y pense.