Uit het rapport van de studiecommissie blijkt dat we nog enige tijd hebben
voor het effect van de vergrijzing in alle hevigheid begint te spelen. Vanaf
2014 zouden de kosten van de sociale zekerheid echt beginnen toe te nemen. Maar
de studiecommissie windt er geen doekjes om: als we serieuze problemen willen
vermijden, moet de activiteitsgraad in ons land tegen 2030 worden opgekrikt
tot 67,5%. Nu halen we slechts 60%. De economie zou erin moeten slagen een gemiddelde
jaarlijkse groei van 1,75% neer te zetten.
Federaal premier Guy Verhofstadt (VLD) en zijn minister van Begroting, Johan
Vande Lanotte (sp.a) denken dat we de toenemende kosten van de vergrijzing kunnen
absorberen door een grotere economische groei en een bijkomende afbouw van de
schulden. Eerder dit jaar beklemtoonde Verhofstadt al dat er niet valt te ontkomen
aan “diepgaande hervormingen”. De paarse federale regering beloofde
maatregelen om mensen langer aan de slag te houden en de kosten van de vergrijzing
te helpen verminderen. Volgens Vande Lanotte gaat het niet langer op om ouder
wordende werknemers massaal te laten afvloeien. Vooral in de leeftijdscategorie
van 45 tot 55 jaar moeten we zoveel mogelijk personen aan het werk zien te houden.
Iedereen met een greintje gezond verstand ziet in dat we drastisch het roer
moeten omgooien, als we onze sociale verworvenheden maximaal willen vrijwaren.
Dus zullen steeds meer burgers moeten wennen aan het idee dat ze gemiddeld langer
zullen moeten werken voor ze met pensioen kunnen vertrekken. Het brugpensioenstelsel
volledig afschaffen is niet nodig en zou bovendien op fel protest bij de vakbonden
stuiten. Wel moet werk worden gemaakt van maatregelen waardoor vervroegde pensioenen
selectiever en doordachter worden uitgedeeld. Puur maatschappelijk moeten we
erkennen dat er een categorie werknemers is die zo ‘versleten’ is dat een brugpensioen
meer dan verantwoord is.
Het is evenzeer waar dat de massale uittocht van vele gezonde vijftigplussers
naar de hobby- en wandelclubs en de Spaanse costa’s houdbaar noch verstandig
is. HR-verantwoordelijken hebben de verdomde plicht om mee na te denken over
de cruciale vraag hoe we veel meer vijftigplussers – met hun rijke kennis en
ervaring – zinvol, prettig en rendabel aan de slag kunnen houden. Ook zij moeten
actief participeren aan het debat over de verhoging van de activiteitsgraad.
In vakbondskringen is te horen dat de paniekzaaierij over “de toekomst
van de pensioenen” misplaatst is. Het staat echter vast dat het verantwoordelijke
deel van onze politiek harde noten zal moeten kraken. Zonder doortastende maatregelen
valt het ergste te vrezen. Want, het is bekend: zachte heelmeesters maken stinkende
wonden.
voor het effect van de vergrijzing in alle hevigheid begint te spelen. Vanaf
2014 zouden de kosten van de sociale zekerheid echt beginnen toe te nemen. Maar
de studiecommissie windt er geen doekjes om: als we serieuze problemen willen
vermijden, moet de activiteitsgraad in ons land tegen 2030 worden opgekrikt
tot 67,5%. Nu halen we slechts 60%. De economie zou erin moeten slagen een gemiddelde
jaarlijkse groei van 1,75% neer te zetten.
Federaal premier Guy Verhofstadt (VLD) en zijn minister van Begroting, Johan
Vande Lanotte (sp.a) denken dat we de toenemende kosten van de vergrijzing kunnen
absorberen door een grotere economische groei en een bijkomende afbouw van de
schulden. Eerder dit jaar beklemtoonde Verhofstadt al dat er niet valt te ontkomen
aan “diepgaande hervormingen”. De paarse federale regering beloofde
maatregelen om mensen langer aan de slag te houden en de kosten van de vergrijzing
te helpen verminderen. Volgens Vande Lanotte gaat het niet langer op om ouder
wordende werknemers massaal te laten afvloeien. Vooral in de leeftijdscategorie
van 45 tot 55 jaar moeten we zoveel mogelijk personen aan het werk zien te houden.
Iedereen met een greintje gezond verstand ziet in dat we drastisch het roer
moeten omgooien, als we onze sociale verworvenheden maximaal willen vrijwaren.
Dus zullen steeds meer burgers moeten wennen aan het idee dat ze gemiddeld langer
zullen moeten werken voor ze met pensioen kunnen vertrekken. Het brugpensioenstelsel
volledig afschaffen is niet nodig en zou bovendien op fel protest bij de vakbonden
stuiten. Wel moet werk worden gemaakt van maatregelen waardoor vervroegde pensioenen
selectiever en doordachter worden uitgedeeld. Puur maatschappelijk moeten we
erkennen dat er een categorie werknemers is die zo ‘versleten’ is dat een brugpensioen
meer dan verantwoord is.
Het is evenzeer waar dat de massale uittocht van vele gezonde vijftigplussers
naar de hobby- en wandelclubs en de Spaanse costa’s houdbaar noch verstandig
is. HR-verantwoordelijken hebben de verdomde plicht om mee na te denken over
de cruciale vraag hoe we veel meer vijftigplussers – met hun rijke kennis en
ervaring – zinvol, prettig en rendabel aan de slag kunnen houden. Ook zij moeten
actief participeren aan het debat over de verhoging van de activiteitsgraad.
In vakbondskringen is te horen dat de paniekzaaierij over “de toekomst
van de pensioenen” misplaatst is. Het staat echter vast dat het verantwoordelijke
deel van onze politiek harde noten zal moeten kraken. Zonder doortastende maatregelen
valt het ergste te vrezen. Want, het is bekend: zachte heelmeesters maken stinkende
wonden.
