Elise Van Bastelaere, Advocaat-stagiair, Claeys & Engels
In deze zaak was een arbeider werkzaam bij een industrieel schoonmaakbedrijf. Samen met een collega werd hij tewerkgesteld bij een klant in de chemische nijverheid. Op de site van deze klant werden de veiligheidsvoorschriften duidelijk vermeld: “roken in alle omstandigheden is verboden” en “vuur maken en werken met open vlam is verboden op het hele fabrieksterrein”. Desalniettemin werd door een werknemer van de klant vastgesteld dat de arbeider rookte op de werf en urineerde tegen een container. De arbeider werd ontslagen om dringende reden.
De arbeider betwistte zijn ontslag. Hij ontkende niet dat hij tegen een container zou hebben geürineerd, doch wel dat hij zou hebben gerookt. Als ontslaggevende partij was het de werkgever die het bewijs diende te leveren van het bestaan en het zwaarwichtig karakter van de als dringende reden ingeroepen tekortkoming. De werkgever poogde dit onder andere te doen door een schriftelijke getuigenverklaring van de persoon die het roken en urineren had vastgesteld.
Het Gerechtelijk Wetboek bepaalt enkele vormvereisten waaraan een schriftelijke getuigenverklaring moet voldoen. Zo moet de schriftelijke verklaring o.a. het relaas van de feiten bevatten waarbij de opsteller aanwezig was. De schriftelijke verklaring moet daarnaast de naam, voornaam, geboortedatum en -plaats van de opsteller bevatten alsook het verband tussen de opsteller en de partij(en), (bijvoorbeeld: bloed- of aanverwantschap, of er sprake is van ondergeschiktheid tussen de partij en de opsteller, of ze samenwerken,…). Ook moet de schriftelijke verklaring worden geschreven, gedagtekend en ondertekend door de opsteller. Als bijlage bij de schriftelijke verklaring dient ten slotte een fotokopie van een officieel document gevoegd te worden dat de identiteit aantoont van de opsteller alsook zijn handtekening.
De werknemer voerde aan dat de getuigenverklaring van de betrokken derde partij die in deze zaak door de werkgever werd aangebracht, niet door deze persoon zelf zou zijn neergeschreven. De werknemer trok de schriftelijke getuigenverklaring om die reden dan ook in twijfel en argumenteerde dat de verklaring niet opgesteld was conform artikel 961/2 Gerechtelijk Wetboek.
De rechter was echter van mening dat de verklaring wél in overeenstemming met het Gerechtelijk Wetboek was opgesteld. De rechter stelde dat de betrokken getuige geen enkele band had met de werkgever van de arbeider en hij aldus geen enkel belang had bij het afleggen van een valse verklaring. Het feit dat de getuige de verklaring niet zelf geschreven zou hebben, deed volgens de rechter geen afbreuk aan de geloofwaardigheid van de verklaring. De rechter benadrukte dat het Gerechtelijk Wetboek niet als voorwaarde stelt dat een getuigenverklaring volledig met de hand geschreven moet zijn. Dat de getuigenverklaring in deze zaak ondertekend werd door de getuige en dat hij zijn ID-kaart had toegevoegd was volgens de rechter noodzakelijk, maar ook voldoende. De feiten werden bijgevolg als bewezen beschouwd.
Tot slot oordeelde de rechter dat de arbeider foutief had gehandeld door tussen de containers al rokend te urineren op een plaats waar dit uit veiligheidsoverwegingen uitdrukkelijk was verboden. Het Hof nam aan dat het vertrouwen van de werkgever hierdoor was geschonden en verklaarde het ontslag om dringende reden gegrond.
Arbeidshof Antwerpen, afdeling Antwerpen 30 juli 2021, AR nr. 2020/AA/231, onuitg.
