Amélie Desmadryl, Medewerker, Claeys & Engels
De arbeidsovereenkomst van een werknemer met lange dienst werd geschorst wegens ziekte (burn-out). Tijdens de ziekteperiode werd een aanvraag tot educatief verlof (nu: Vlaams opleidingsverlof) ingediend en toegekend door de werkgever. Daarna meldde de werknemer dat zij een eenmanszaak had opgericht om een zelfstandige activiteit met een sociaal oogmerk uit te oefenen, waarvoor zij een opleiding volgde. Enkele maanden later werd de werkgever op de hoogte gebracht dat de werknemer de zelfstandige activiteit zowel binnen als buiten de normale arbeidsuren uitoefende en bijgevolg een volwaardige voltijdse zelfstandige activiteit tijdens de periode van arbeidsongeschiktheid uitoefende.
De werkgever stelde vast dat de werknemer aldus niet eerlijk was geweest bij het melden van de zelfstandige activiteit, aangezien zij dit als een nevenactiviteit buiten de arbeidsuren had gemeld. Verder meende de werkgever dat de constante en voltijdse uitoefening van deze zelfstandige activiteit minstens van die aard was het genezingsproces te vertragen en de arbeidsongeschiktheid te verlengen. De werkgever beschouwde deze feiten als ernstige tekortkomingen in hoofde van de werknemer, die de vertrouwensrelatie op ernstige wijze aantastten en elke verdere professionele samenwerking onmiddellijk en definitief onmogelijk maakten. De werkgever ging aldus over tot het ontslag om dringende reden van de werknemer.
De arbeidsrechtbank volgde echter de redenering van de werkgever niet. Volgens de arbeidsrechtbank was de werkgever te weinig omzichtig geweest door over te gaan tot het ontslag om dringende reden. Hoewel de werkgever eigenlijk meerdere redenen had aangehaald, focuste de arbeidsrechtbank zich in haar motivering vooral op het feit dat de uitoefening van andere activiteiten door de werknemer tijdens de normale arbeidsuren tijdens een periode van schorsing van de arbeidsovereenkomst niet automatisch incompatibel is met de arbeidsovereenkomst.
De arbeidsrechtbank verwees naar het gegeven dat wanneer een werknemer arbeidsongeschikt wordt erkend, deze geacht wordt niet geschikt te zijn om het overeengekomen werk bij de betrokken werkgever uit te oefenen tijdens de erkende periode. Het feit dat de werknemer een activiteit zou uitoefenen tijdens de periode van arbeidsongeschiktheid tijdens de normale arbeidsuren is hiermee niet automatisch incompatibel .
In de rechtspraak wordt er immers aanvaard dat een werknemer activiteiten kan verrichten tijdens de periode van arbeidsongeschiktheid wanneer dit niet in strijd is met het genezingsproces, wanneer het geen (ongeoorloofde) concurrentie betekent, wanneer uit die activiteiten zelf de arbeidsgeschiktheid niet per se wordt bewezen.
Hoewel de Arbeidsrechtbank erkende dat er bij de opstart van een bijkomende activiteit veel voorbereiding en administratie voor publiciteit te pas kwam, besloot zij dat de werkgever geen voldoende bewijs leverde van een dermate ernstige tekortkoming die elke verdere samenwerking onmiddellijk en definitief had verbroken. De arbeidsrechtbank kende aldus een opzeggingsvergoeding toe aan de werknemer.
Het louter feit dat een werknemer een andere (zelfstandige) activiteit uitoefent tijdens een periode van arbeidsongeschiktheid rechtvaardigt aldus op zich niet automatisch een ontslag om dringende reden. De werkgever dient aldus te bewijzen dat het gaat om een ongeoorloofde concurrerende activiteit, dan wel om een activiteit die van die aard is het genezingsproces te vertragen en de arbeidsongeschiktheid te verlengen.
(Arbeidsrechtbank Leuven 17 februari 2022, AR 20/582/A, onuitgeg.)
