Terwijl het eenheidsstatuut op vlak van proefperiode, opzeggingstermijn, carenzdag… geregeld is door de wet van 26 december 2013, schrapt de wet van 5 mei 2014 vanaf 1 januari 2025 nu ook de discrimatie tussen arbeiders en bedienden in de opbouw van hun aanvullend pensioen. Doet de werkgever niets tegen die datum, en biedt hij enkel een aanvullend pensioenplan aan de bedienden aan, kunnen de arbeiders aanspraak maken om hierbij aan te sluiten. Wie verschillende plannen aanbiedt, loopt het risico dat degenen die het minst goed af zijn – vaak de arbeiders – aangesloten moeten worden bij het meest voordelige plan, waarschuwt Mercer.
Wil dat zeggen dat werkgevers iedereen hetzelfde plan moeten aanbieden? Neen. Verschillende pensioenbijdragen in functie van bijvoorbeeld functie- of salarisniveau zijn nog steeds toegestaan. Er kunnen ook verschillende pensioenplannen naast elkaar blijven bestaan. Tenminste, zolang het onderscheid niet gebeurt op basis van het statuut van bediende of arbeider.
Het gaat in deze om veel geld. Als u weet dat de gemiddelde werkgever voor arbeiders een premie van 1 procent van hun loon in een pensioenplan stort, en dat dat voor bedienden met een gelijkaardig loon gemiddeld 3 procent is, dan is duidelijk dat die verschillen na een volledige loopbaan erg kunnen oplopen. Voor alle werkgevers samen zou het gaan over jaarlijks meer dan 1 miljard euro. Per arbeider verhoogt de werkgeversbijdrage naar schatting gemiddeld met 850 euro per jaar.
Bedrijven die deel uitmaken van een paritair comité waar een sectorplan bestaat, zullen daarmee uiteraard rekening moeten houden. Aan hen om de sectorale onderhandelingen nauw op te volgen. Anderen houden er best rekening mee dat een harmonisatie al gauw twee à drie jaar tijd kan vragen. Daarbij houdt u best ook rekening met de sociale verkiezingen in 2024.
