Manou Doutrepont heeft 25 jaar ervaring in arbeidsrecht en sociale onderhandelingen. Als directeur sociale zaken bij Fevia, de werkgeversorganisatie van de voedingsindustrie, onderhandelde hij sectorale akkoorden in de paritaire comités. Daarnaast treedt hij dikwijls op als adviseur bij de onderhandelingen van bedrijfsovereenkomsten.
In HR Square nr. 69 (die u vanaf morgen in de brievenbus vindt) steekt hij de lont in het kruitvat om reflectie en verandering te stimuleren. We vatten het boeiende interview hier kort samen.Om de loonnorm beter afdwingbaar te maken, is er niet alleen een sterkere overheid nodig, er is ook een overlegniveau te veel.
Doutrepont: “Ondanks de loonnorm slagen we er niet in onze competitiviteit op peil te houden. De regering stelt een loonnorm op, maar doet niets wanneer hij ontspoort. Daarenboven functioneert de loonnorm nu als een minimum, terwijl het bedoeld was als een gemiddelde. Bovendien zijn er drie onderhandelingsniveaus en dat is er één te veel. En elke loononderhandeling betekent extra geld.”
België heeft een individueel stakingsrecht. Dat trekt de machtsverhoudingen tussen de sociale partners scheef. Zo kan de sociale vrede immers niet afgedwongen worden.
Ons sociaal overleg moet overstappen van de verdeling van rijkdom naar het beheersen van de noodzakelijke veranderingen van de arbeidsmarkt.
Doutrepont: “Maar vooralsnog gebeurt dat niet. Ik ben zeer pessimistisch over de huidige gang van zaken. Elk sociaal overleg resulteert in meer. Als we zo voortdoen, blijft er steeds minder rijkdom over om te verdelen. Voorlopig slagen noch werkgevers, noch vakbonden erin deze omwenteling te doen.”
De output van het sociaal overleg is zorgwekkend: onder meer qua arbeidsparticipatie, armoede en scholingsgraad scoren we slecht in vergelijking met andere Europese landen.
Vervang maaltijdcheques en andere cheques door een lineaire vermindering van de patronale sociale-zekerheidsbijdragen of door een belastingvrije loonsverhoging.
Doutrepont: “Deze cheques worden juridisch weliswaar niet beschouwd als loon, maar economisch is dit een ander verhaal. Al deze alternatieve betalingsmiddelen beperken niet alleen het recht van de werknemers om hun inkomen naar goeddunken te besteden. Ze verrijken ook de uitgevers van dergelijke cheques en veroorzaken extra kosten bij de kleinhandelaars. Overigens is de kans op ontevredenheid bij de medewerkers groot. Een jogger, bijvoorbeeld, kan de sportcheques niet gebruiken. Hij kan er immers zijn nieuw paar sportschoenen niet mee betalen. Een jonge werknemer die pas gebouwd heeft, heeft wellicht liever geld om zijn terras aan te leggen. Nu kan hij met zijn ecocheques bloembollen en een hark kopen. Deze alternatieve betalingsmiddelen zijn niet meer dan een pleister op een houten been.”
Het succes van sectorale pensioenplannen verrijkt het sociaal overleg. Het loonoverleg evolueert en wordt complexer.
In HR Square nr. 69 (die u vanaf morgen in de brievenbus vindt) steekt hij de lont in het kruitvat om reflectie en verandering te stimuleren. We vatten het boeiende interview hier kort samen.
Doutrepont: “Ondanks de loonnorm slagen we er niet in onze competitiviteit op peil te houden. De regering stelt een loonnorm op, maar doet niets wanneer hij ontspoort. Daarenboven functioneert de loonnorm nu als een minimum, terwijl het bedoeld was als een gemiddelde. Bovendien zijn er drie onderhandelingsniveaus en dat is er één te veel. En elke loononderhandeling betekent extra geld.”
Doutrepont: “Maar vooralsnog gebeurt dat niet. Ik ben zeer pessimistisch over de huidige gang van zaken. Elk sociaal overleg resulteert in meer. Als we zo voortdoen, blijft er steeds minder rijkdom over om te verdelen. Voorlopig slagen noch werkgevers, noch vakbonden erin deze omwenteling te doen.”
Doutrepont: “Deze cheques worden juridisch weliswaar niet beschouwd als loon, maar economisch is dit een ander verhaal. Al deze alternatieve betalingsmiddelen beperken niet alleen het recht van de werknemers om hun inkomen naar goeddunken te besteden. Ze verrijken ook de uitgevers van dergelijke cheques en veroorzaken extra kosten bij de kleinhandelaars. Overigens is de kans op ontevredenheid bij de medewerkers groot. Een jogger, bijvoorbeeld, kan de sportcheques niet gebruiken. Hij kan er immers zijn nieuw paar sportschoenen niet mee betalen. Een jonge werknemer die pas gebouwd heeft, heeft wellicht liever geld om zijn terras aan te leggen. Nu kan hij met zijn ecocheques bloembollen en een hark kopen. Deze alternatieve betalingsmiddelen zijn niet meer dan een pleister op een houten been.”
Abonnees lezen het volledige interview hier. U bent nog geen abonnee? Neem dan hier een kijkje of informeer u bij Bert Gavel op 053 60 56 70.
