De Lissabon- strategie zou van de Europese Unie tegen 2010 de meest dynamische en competitieve economie moeten maken. In deze markt zouden werkgevers, indien nodig, tegen een redelijke kost hun personeelsbestand kunnen uitbreiden met bekwame werknemers uit de gehele Unie. Het Managing Mobility Matters 2006-onderzoek van PricewaterhouseCoopers maakt echter duidelijk dat de werknemersmobiliteit in Europa nog niet op het gewenste niveau ligt. Met uitzondering van de Scandinavische landen, Ierland en het Verenigd Koninkrijk blijft de mobiliteit van werknemers immers teleurstellend. Slechts een derde van de 445 in 14 landen ondervraagde werkgevers kreeg in 2006 sollicitaties uit andere EU-landen voor functies van senior management, professionals en geschoolde arbeiders, goed voor amper 5% van alle ontvangen sollicitaties. De hindernissen die de mobiliteit van werknemers inperken blijven aanzienlijk. Verschillen in belastingstelsels, gezondheidszorg, voordelen en verloning voor gelijkaardig werk in een andere EU-lidstaat werken ontmoedigend op potentiële kandidaten om over de grens te presteren.
Ook het taalaspect, het gebrek aan een op EU-schaal geïntegreerde arbeidswetgeving en een gebrekkige grensoverschrijdende erkenning van beroepskwalificaties hebben een negatieve invloed op mobiliteitsbeslissingen. Ook tal van problemen van praktische aard spelen mee. Werk en een loopbaan voor de partner, beschikbaarheid van huisvesting en scholen en het afgesneden zijn van familie en vrienden zorgen er mede voor dat werknemers trouw blijven aan de nationale arbeidsmarkt. Er is bovendien ook een informatie- en kennisprobleem. De veronderstelling dat het zeer moeilijk is in een ander EU-land te werken, wordt gevoed doordat positieve ervaringen slechts zelden gedeeld worden en werknemers niet op de hoogte zijn van de mogelijkheden om informatie over jobs in het buitenland te verkrijgen.
