Als een werkgever en een werknemer verwikkeld raken in een geschil, proberen ze in vele gevallen een minnelijke regeling te bereiken. Als dit lukt, is het aangewezen om het akkoord te bevestigen in een schriftelijke (dadings)overeenkomst, waarin partijen wederzijds afstand doen van alle rechten. In dat geval kunnen er geen prestaties of vergoedingen meer worden geëist die niet voorzien zijn in de dadingsovereenkomst. Toch kan het sluiten van een dadingsovereenkomst niet in alle situaties een waterdichte oplossing bieden. Dit principe wordt verduidelijkt door het Hof van Cassatie in een arrest van 6 september 2006.
De zaak handelde over een dadingsovereenkomst, gesloten tussen een werkgever en een werknemer, waarin een aantal vergoedingen werden afgesproken. De overeenkomst voorzag echter niet in de betaling van een eindejaarspremie. Hoewel de werknemer in de dadingsovereenkomst uitdrukkelijk afstand had gedaan van alle overige rechten en vorderingen ten aanzien van de werkgever, eiste hij nadien toch nog de betaling van een eindejaarspremie. De werkgever betwistte deze vordering door te verwijzen naar de duidelijke afstandsclausules in de dadingsovereenkomst.
De werknemer argumenteerde dat de werkgever zich niet kon beroepen op de dadingsovereenkomst m.b.t. de gevorderde eindejaarspremie, omdat het recht op deze premie vervat was in een sectorale cao die algemeen verbindend werd verklaard. Volgens de werknemer kon de werkgever zich niet beroepen op de afstandclausules in de dadingsovereenkomst, aangezien de sectorale cao-bepalingen m.b.t. de eindejaarspremie de openbare orde raken.
De werknemer kreeg gelijk van de feitenrechter en werd uiteindelijk ook gevolgd door het Hof van Cassatie. Het Hof van Cassatie verduidelijkte in zijn arrest dat de cao-wet uitdrukkelijk voorziet in strafsancties in geval van niet-naleving van een algemeen verbindend verklaarde cao. Dit laatste impliceert dat de bepalingen van de algemeen verbindend verklaarde sectorale cao – waarin het recht van de werknemer op een eindejaarspremie was geregeld – de openbare orde raken, zodat partijen hiervan niet rechtsgeldig kunnen afwijken door middel van een overeenkomst.
(Hof van Cassatie, 6 september 2006, P. 06.0492.F)
