In dat geval blijkt uit het antwoord van de minister van Financiën, Johan Van Overtveldt, dat er geen ‘voordeel van alle aard’ aangerekend mag worden, noch op het abonnement, noch op het toestel als zodanig.

Nieuwe forfaits

Deze vraag stelde zich na de aanpassing van de toepasbare forfaits wanneer de werkgever een tablet, een smartphone, ander IT-materiaal of een internetverbinding voor privégebruik ter beschikking van zijn werknemers stelt.

Op fiscaal vlak

Een koninklijk besluit van 2 november 2017 heeft de forfaits gemoderniseerd die op fiscaal vlak van toepassing zijn. Ze gelden sinds 1 januari 2018. Het gaat om de volgende bedragen:

• 72 euro per jaar (of 6 euro per maand) per toestel voor een vaste of draagbare pc.
• 36 euro per jaar (of 3 euro per maand) per toestel voor een tablet of mobiele telefoon.
• 60 euro per jaar (of 5 euro per maand) voor een vaste of mobiele internetverbinding (per werknemer wordt slechts één aansluiting in acht genomen ongeacht het aantal providers).
• 48 euro per jaar (of 4 euro per maand) per abonnement voor een vaste of mobiele telefoon.

Wanneer het mechanisme van de ‘split bill’ niet gebruikt wordt en de private terbeschikkingstelling van de gsm/smartphone door de werkgever ten laste genomen wordt, dan worden die forfaits toegepast.

Op sociaal vlak

De forfaits werden ook op sociaal vlak bevestigd in de tussentijdse instructies van de RSZ van 19 december 2017. Die bedragen kunnen omgerekend worden op maandelijkse of dagelijkse basis. De RSZ preciseert dat de werkgever die verschillende van die voordelen kosteloos ter beschikking stelt, elk voordeel apart forfaitair moet ramen. In dat geval moeten de verschillende bedragen dus opgeteld worden.

We wachten wel nog altijd op het een koninklijk besluit dat deze nieuwe forfaits op sociaal vlak bevestigt.

Fiscaal kader van de interpretatie van de minister

Het voorbeeld dat aanleiding gaf tot het antwoord van de minister van Financiën is het volgende: een werknemer ontvangt een belkrediet van 6,50 euro van zijn werkgever voor zijn beroepsmatige gesprekken en/of 1,5 gigabyte internet voor een beroepsmatig gebruik van zijn smartphone en wordt door de provider gefactureerd voor alles wat die kredieten overschrijdt.

De minister verduidelijkt dus dat de werknemer hier niet aan een ‘voordeel van alle aard’ onderworpen moet worden, noch voor het internet- en/of telefoonabonnement, noch voor het toestel als zodanig (gsm of smartphone).

Hij voegt er nog aan toe dat de kredieten aan de hand van ernstige normen en criteria vastgelegd moeten worden en moeten overeenstemmen met de werkelijkheid. De bewijslast rust op de werkgever.

Tot slot verklaart de minister dat om elk misbruik te vermijden, de toepassing van die interpretatie beperkt moet blijven tot de gsm’s en smartphones.

Bron: Securex (securex.eu)