Samenwerken met diverse generaties kan vandaag wel complex zijn, omdat er nu vier generaties tegelijkertijd hun intrede doen, en omdat deze generaties er nogal andere visies en gewoonten op lijken na te houden. Denk maar aan de verschillen tussen de babyboomers, generatie X en de nieuwe starters, de twintigers die werk weliswaar nog altijd zeer belangrijk vinden, maar de job vormt voor hen geen absolute prioriteit meer. Sterker nog, de job is beslist geen prioriteit in bepaalde perioden van hun leven. Welke perioden, dat staat allemaal niet zo vast.

Werk is niet alles

De nieuwkomers streven kwaliteit na, zoveel is duidelijk. Authenticiteit en kwaliteit zijn sleutelwoorden. Dat geldt ook voor het arbeidsleven. Ze zien zichzelf staan voor een opeenvolging van zinvolle jobs, van hard werken en van periodes waarin er weer zuurstof getankt kan worden, waar het gezin, een hobby, een wereldreis of een totaal nieuwe opleiding hen een heel andere richting kan doen opgaan. Bovendien willen ze sowieso al niet hun leven helemaal in het teken van het werk stellen. Alles wat daarnaast gebeurt, is ook prioritair.

Voor werkgevers komt het erop aan daarmee om te kunnen. Maar daar houdt het niet bij op. Ze moeten ook nog eens de verschillende generaties op de werkvloer harmonieus doen samenwerken, en allen motiveren en engageren om alle zeilen bij te zetten tijdens het werk.

Nieuwe gedachten zijn niets nieuws

Andrea Ovans, een senior editor van Harvard Business Review, wijst er in een opmerkelijk artikel in HBR op dat het generatieprobleem ons niet mag verbazen. Ze verwijst naar een HBR-studie, waarin de reactie van 3453 werkgevers gevraagd werd op een briljante jonge medewerker van een financiële instelling, die na een vakantie met een heel andere look terugkeert. De altijd onberispelijk, conservatief geklede en netjes geschoren jongeman duikt op met wilde baard, lang haar, fel gekleurde T-shirts en wijde broeken. Hij werkt nog altijd even hard en prima als voorheen.

De reacties:

• 0,1% ontslaat de man op staande voet.
• 18% zegt dat zijn looks zijn eigen zaak zijn en reageert niet.
• 30% zegt eveneens dat het zijn zaak is, tenzij klanten of collega’s bezwaren ertegen hebben. In dat geval krijgt hij de keuze tussen veranderen of ontslag.
• 52% gaat een gesprek aan, waarvan de slotsom luidt dat hij mag blijven als hij terugkeert naar zijn oude kledingsstijl.

Pas na een tijdje geeft Ovans toe dat deze studie dateert uit 1971, in volle hippietijd. De generatiekloof was toen zelfs heel wat breder met twintigers die niemand van boven de 30 nog vertrouwden en hun engagement vooral buiten het werk zochten. De hippies werden afgelost door de overambitieuze yuppies uit de jaren 1980.

Vandaag is de standaard look alweer uit. De jonge millennials gaan voor creativiteit en eisen authenticiteit, ook van hun werkgever. De vraag is niet zozeer of een werkgever hen vertrouwt, maar of zij de werkgever kunnen vertrouwen. Wat maakt het werk zinvol voor hen? En dan gaat het helemaal niet (alleen) over loon of voordelen. Maar echt nieuw klinkt dat niet…

Bron: Harvard Business Review (www.hbr.org)