Recent beleefde ik een voormiddag met mijn papa in het ziekenhuis. Hij lijdt aan beginnende dementie en heeft daardoor geheugenverlies en soms waanideeën. Dit keer bleef ik de hele tijd bij hem, vanuit een diepe hartsverbinding, vanuit een soort rust en vredig samen ‘zijn’ in de wachtzalen, zelfs zonder veel woorden. Het was onverklaarbaar dat de afgenomen cognitieve tests plots een merkbare verbetering aangaven, terwijl de dagdagelijkse realiteit – de ervaringen in het woonzorgcentrum – een totaal ander beeld vertoont. Bij het terugwandelen naar het WZC zei mijn papa, terwijl hij me diep in de ogen keek: “Dit was voor mij het mooiste moment van de week: puur samenzijn en samen tijd doorbrengen. Ik voelde jou heel erg aanwezig bij me, dank je!”
‘And I see you’
In mijn professionele context start ik een sessie steeds door elkeen individueel te begroeten met een warme handdruk, oogcontact en het uitwisselen van onze namen. Dit vanuit de intentie: “Ik zie je echt als mens.” Wij zijn, als facilitator-coach-trainer enkel degenen die ‘voluit aanwezig’ zijn, zonder oordeel, zonder eigen agenda en stellen ons open voor het niet-weten in het moment. Dat betekent: in het hier en nu, in volle verbinding zijn met wie en wat er is. Het effect ervan is een sfeer van meer veiligheid, vertrouwen en verbondenheid.
Nadien komt vaak feedback: “Wij voelen dat er geen veroordeling is van wat er nu hier is, dat we worden ‘gezien’ voor wie we zijn, voorbij functie of label. Dit geeft op zich al zoveel kracht en motivatie om samen verder te gaan! We geloven opnieuw dat wij er samen uitkomen en dat we deze uitdaging aankunnen.”
Uit deze beide ervaringen, naast vele andere, leid ik af hoe mensen zichzelf zoveel meer gemotiveerd voelen als ze zich ‘gezien-verbonden-aanvaard-erkend’ voelen. Wat een krachtige motivatiebooster! In sommige Afrikaanse culturen begroeten mensen elkaar met de woorden: “Aida, I am Dorothée and I see you.” Samen voelen wij onze hartsverbinding (zie ook de film ‘Avatar’).
Hindernissen
In onze westerse cultuur, waarin we in de (zelf) gecreëerde VUCA-wereld leven, vergeten we vaak de essentie van ons menselijk bestaan: het verlangen om te groeien in onze zelfrealisatie (zie Maslow).
- Wij willen gezien worden voor onze geleverde bijdrage aan een project (erkenning en waardering).
- Wij willen gezien en gehoord worden in de eerste plaats als mens, niet als een nummer of een functie. Dit vraagt een connectie vanuit het hart (contact en verbinding).
- Wij delen dezelfde angsten, onzekerheden en emoties (veiligheid).
Wat een evidentie lijkt, kan wellicht een blinde vlek geworden zijn. Wat zijn dan de hindernissen die hiervoor zorgen? Velen geloven dat er te weinig tijd is voor echte connectie met zichzelf en elkaar, dat de digitale technologie soms overmatig ingezet wordt, waardoor er minder rechtstreeks contact is. Ook geloven velen dat prioriteiten stellen in complexe en steeds wisselende samenwerking en structuren het niet meer toelaten om elkaar echt te zien en te kennen.
Ik vraag me oprecht af: wat als we dit zo blijven geloven, wat wordt er dan voorspelbaar? Wat als we ervoor kiezen om, ook en vooral in het bedrijfsleven, opnieuw meer aanwezig te zijn? Dan bouwen we samen aan de shift naar het nieuwe paradigma van ‘WIJ – SAMEN’. Ga eens na hoe vaak en in welke mate je bewust:
- Verbinding voelt met je hart (daar zit geen oordeel, dat is een schakeling van ‘denken’ naar ‘voelen’).
- De ander echt ziet in zijn volle potentieel.
- Vertrouwen hebt in elkaars positieve intentie, competenties, attitude en inzet.
- Luistert vanuit de intentie om wederzijds begrip te creëren met de ander.
- Kansen creëert voor verdere ontwikkeling in je relatie met jezelf en de ander.
■ De auteur, Dorothée Willems, is Founding Partner en ICF Certified Coach MCC bij Coaching The Shift. Ze schreef deze tekst als lid van de adviesraad van HR Square.
