Ongelooflijk dat we dit tolereren van elkaar – niet gaan werken omdat je je niet happy of goed voelt. Het lost toch niets op. Je bent een contract aangegaan dat loopt tussen werkgever en werknemer. Beide hebben hun taak te volbrengen zonder spelletjes te spelen, want daardoor ondermijnen we onszelf en de organisatie.
Hoe kunnen we wat meer vertrouwen hebben in de proactieve dialoog die nodig is om te zorgen dat iedere mens zinvol werk doet binnen zijn potentieel? Dan is er geen nood meer aan ‘absenteïsme’, ‘ongewettigde afwezigheid’ of ‘grijs verzuim’. Als je je job graag doet en je een open dialoog hebt met je werkgever, dan kan je toch tot andere oplossingen komen als je nood hebt aan vrije tijd?
De vraag is of mensen niet ziek worden van zinloos werk en er de brui aan geven omdat ze toch geen gehoor vinden voor hun verzuchtingen, en elkaar opjutten door veel gezeur en gezaag in stand te houden. Je voorkomt die ‘delicate kwesties’ door duidelijk in te spelen op de talenten en de hulpbronnen van iedere werknemer, zodat hij intrinsiek eigenaarschap neemt over zijn job en zijn taken. Je krijgt dan fierheid op je job, die maakt dat je niet meer wil ‘profiteren van het systeem’.
Verder hebben we misschien af en toe wel nood om wat afstand te nemen aan de overprikkeling in het bedrijf en is het goed om dan te kunnen werken binnen een rustige context die positieve energie opwekt. Laat mensen toe om eens even tussendoor een boodschap te doen. Speel in op de behoefte aan defocus om te kunnen focussen.
Het is ook absoluut nodig om stil te staan bij proactieve maatregelen, zoals een incentive voor een herbronningstraject bij een coach elke 5 jaar in je professioneel leven en een sabbatical waar je recht op hebt 3 x 9 maanden in je loopbaan. Ononderbroken werken van je 23 tot je 67 en altijd voluit – dat zal niet lukken. Dan zullen we met zijn allen gedereguleerd en vol ergernis rondlopen als kippen zonder kop of als koppen zonder kip… We hebben een nieuwe mentale doorbraak nodig waarin we ervoor kiezen om regelmatig in onze loopbaan stil te staan om onze zinnen te verzetten en onze passie aan te slijpen. Dan hoeft ons lichaam niet ‘ziek’ te worden om het recht op innerlijke rust en geluksbeleving op te eisen.
