Werken om te leven óf leven om te werken? Waar ligt de gulden middenweg? Dát is de uitdaging voor een moderne werkgever. Ondertussen neemt vooral langdurig verzuim (in de eerste plaats bij oudere medewerkers) problematische vormen aan. Dat geeft een andere invulling van het begrip ‘grijs verzuim’ en vergt een specifieke aanpak. Controle moet mogelijk blijven, maar de hoeksteen ligt bij ‘werkbaar werk’.

Ik geloof niet in ‘werkbaar werk’ opgelegd door cao’s. Een verstandige werkgever heeft er alle belang bij om te zorgen dat ‘werkbaar werk’ deel uitmaakt van het DNA van zijn onderneming. Hoe pakt men dat best aan? Een discussie over de aanpak van grijs verzuim is een reactie op een probleem. Laat het niet zo ver komen. Bouw aandacht voor ‘werkbaar werk’ in bij alle beslissingen. Dan heb ik het over strategie, structuur en cultuur. Operationeel moet er aandacht zijn voor arbeidsvoorwaarden, -verhoudingen, -omstandigheden en taakinhoud.

Laten we ook de individuele verantwoordelijkheden niet vergeten: identiteit en individuele bekwaamheid van de medewerker moeten aan bod komen bij de aanwerving, maar ook in het loopbaantraject. Een hele opdracht, hoe pak je dat nu praktisch aan? Enkele simpele vuistregels kunnen je al een hele stap vooruit helpen:

 ::1. Meten is weten: maak verzuim bespreekbaar, objectiveer het en tracht te benchmarken.
 ::2. Herken de knipperlichten: ook verloop, demotivatie, productiestoringen en kwaliteitsverlies kunnen signalen zijn.
 ::3. Analyseer de mogelijke oorzaken: via de bedrijfsarts zijn groepsrapporten mogelijk over de algemene gezondheidstoestand van de medewerkers, via de geijkte kanalen kunnen signalen komen van werkdruk, taakonduidelijkheid, organisatorische problemen, suboptimale werkomstandigheden,… De preventieadviseur kan die objectiveren. Durf ook de congruentie van missie-visie-waarden van de onderneming met die van de individuele medewerkers in vraag te stellen.
 ::4. ‘Keep it simple’. Pak niet alles ineens aan, maar denk na over de opbouw van een beleid. Zorg voor een roadmap met kritische succesparameters die tot stand komen via informatie en inspraak.

Een eenvoudige passe-partout oplossing bestaat niet. Toch blijft het cruciaal. Medewerkers zijn immers de motor van de organisatie.