Jans deed onderzoek naar interactie tussen het werk- en privédomein, de zogenaamde werk-privé-interferentie. Dat begrip wordt gedefinieerd als: “Een proces waarbij aspecten van de werk- en thuissituatie elkaar wederzijds op een dusdanige manier beïnvloeden, dat emoties, cognities en/of gedragingen opgedaan in het ene domein, van invloed zijn op emoties, cognities en/of gedragingen in het andere domein.”
Moeilijk loslaten
Uit het onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat mensen die actief en passief buiten de werktijd werken, moeilijker kunnen loskomen van hun werk. “Mensen die vaak buiten werktijd rapporten schrijven, mails wegwerken of telefoontjes opnemen, lopen het risico om mentaal dermate gepreoccupeerd te zijn met het werk, dat het moeilijker is om mentaal betrokken te zijn bij activiteiten in het privéleven.”
Deze hoge interactie tussen werk en privé kan leiden tot verminderde werktevredenheid, verminderde betrokkenheid bij de organisatie, een hoger verloop, verminderde productiviteit en een hoger verzuim.
Maar ook op privégebied zijn er nadelige gevolgen: verminderde tevredenheid met het leven, met het huwelijk en met het gezin. Bovendien komen er vaker psychische klachten voor, zoals depressie, angststoornissen, eetstoornissen en burn-out.
Vertrouwen
Wanneer de werknemer een vertrouwensrelatie heeft met zijn werkgever en wanneer de leidinggevende aanstuurt op prestatie en niet op aanwezigheid, zijn er minder risico’s verbonden aan ‘het nieuwe werken’.
De onderzoekster keek ook naar drie persoonskenmerken: perfectionisme, time-management en prestatiemotivatie (prestatiedrang, ambitie en competitiviteit). Opvallend is dat mensen die thuis werken en goed zijn in time-management, minder vermoeid zijn, omdat ze hun tijd beter kunnen indelen.
Perfectionisten zijn daarentegen na een werkdag vermoeider en kunnen zich moeilijker losmaken van het werk. Mensen met meer prestatiemotivatie zullen eerder overwerken, waardoor er minder tijd over is voor hun privéleven.
Bron: P&O Actueel
