De Wilde vond dat managen deed denken aan “mennen”, wat hem onvermijdelijk bij de vergelijking tussen werknemers en werkpaarden bracht. Werkgevers beschouwen hun werknemers teveel als trekpaarden die bovendien gedresseerd moeten worden om over alle hindernissen te springen. De Wilde waarschuwde meteen alle werkgevers in de zaal: soms kan het dressuurpaard voor een obstakel blijven staan en een steenezel worden. Mensen die te ver gedreven worden, kunnen soms blokkeren.

Ook Mia De Vits was goed op dreef. Niettegenstaande de mooie principes die zij bij de korte voorstelling van het ABVV vooropstelde – een constructieve houding vanwege de vakbonden, inlevingsvermogen, niet werken met slogans, een coherente visie – blijkt de uitvoering ervan in de praktijk niet zo eenvoudig. De Vits liet zich ontvallen dat Tractebel een bijzonder moeilijke sociale onderhandeling te wachten staat, “bij Tractebel hebben ze veel geld, dus willen we een duur sociaal plan”. De Vits ziet de evolutie dat ondernemingen die winst maken ook willen herstructureren niet zo goed zitten.